Cykl “po naszymu”
jest napisany po śląsku zawiera obecnie około 400 tekstów (w większości z ilustracjami mojego autorstwa), które można przeczytać w dziale pod tym samym tytułem w tygodniku regionalnym „Nowiny” z Rybnika. Tutaj prezentuję tylko niektóre z nich.
Już parę lat temu czytelnicy Nowin pytali mnie skąd biorę tematy gawęd śląskich. Odpowiedź na to pytanie jest dość prosta: większość z nich napisało samo życie.
Niektóre historie opowiedzieli mi moi znajomi lub czytelnicy Nowin. Innych doświadczyłam sama i choć nie zawsze były dla mnie radosne, to wyciągnęłam z nich stosowne wnioski, którymi teraz dzielę się z czytelnikami tego cyklu. Jeszcze inne opowieści, tym razem o zabawnych zdarzeniach w szkole, na studiach a potem już w pierwszej pracy, przyniosiły do domu moje własne dzieci, teraz już dorosłe.
W cyklu “po naszymu” od czasu do czasu pojawiają się też „bojki” i opowieści anegdotyczne, które zapamiętałam jeszcze z dzieciństwa. Wtedy to w zimowe wieczory starsze panie z sąsiedztwa zbierały się w naszej obszernej kuchni przy darciu pierza, czy też przy śpiewaniu kolęd. W okresie od Świąt Bożego Narodzenia do uroczystości Trzech Króli (06.01.) wieczorami się nie pracowało. Można wtedy było odwiedzać przyjaciół i krewnych. Przy „leśnym tyju” czyli herbacie ziołowej, miło spędzano czas śpiewając i gawędząc. Ja bardzo lubiłam ten czas, który powszechnie nazywano „kolędowymi wieczorami”. Główną ich atrakcją były mrożące krew w żyłach opowieści o duchach, zjawach i strachach.
Inny rozdział tematyczny
stanowią opowieści moich znajomych nauczycielek. Pedagogika to ciężki kawałek chleba, ale czasem i tam trafiają się sytuacje zabawne. Najcieplej o swoich uczniach mówiła zawsze pani dobiegająca osiemdziesiątki. Jej życiowe motto brzmiało: najważniejsze jest, żeby sobie pracy nie ganić!
Drodzy miłośnicy języka śląskiego, proszę Was o dzielenie się ze mną swoimi odczuciami i własnymi spostrzeżeniami dotyczącymi moich utworów, bo kontakt z czytelnikiem jest dla pisarza bardzo ważny. Napiszcie proszę czy jesteście zainteresowani historyjkami pisanymi po naszymu.
Pozdrawiam serdecznie – Grymlino.
- Kaj sie stracił szczworty gwoźdź łod Pana Jezusa
- ło naszyj godce
- Babski comber
- Harynek a Popielec
- Ze modym ciynżko sie dogodać
- Zimowe starości
- Sago plaża
- Lutowi świynci
- Co jyże robiom bez zima?
- Bez telewizora
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Silwestra -Silwerstrowe kupowanie
Silwestra -Silwerstrowe kupowanie Zaczło sie łod tego, że jo już pora lot nikaj na Silwestra niy była. Kamratka padała, że łona tyn rok idzie ze chopym na muzyka do rymizy strażacki we swoji wsi, a ło te dwa miejsca, to sie nom postaro. Po jedno po blisku a po drugi...
Wilijno legynda
Wilijno legynda Dziyń przed Wilijom my w doma strojili chojinka. Kolyndow śpiywaćniy szło, bo zawczas, bez to nom starka przi tym bojała. My ze bracikym do przodku wiedzieli ło czym bydzie, ale radzi my słuchali,bo my tyż se mogli leda coś dopedzieć, a szło to tak:...
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Lepszy spotkać wilka we lesie…
Lepszy spotkać wilka we lesie... Lepszy spotkać wilka we lesie, niż we Adwyncie chopa na polu! Tak dycki godała nasza starka Elza a kamratki i prziświodczały, bo bez zima ziymia tyż potrzebuje łodpoczynku. Insze polski przisłowie pado tak: Kto w Adwencie ziemię...
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Straszne skutki szkubnika
Straszne skutki szkubnika Kiedyś uważano, że dziewczyna wychodząca za mąż powinna dostać na wiano co najmniej dwie pierzyny. I tego należało się trzymać, bo inaczej to teściowa mogłaby powiedzieć, że synowa z gołą … przyszła ! A poza tym kobieta bez posagu w...
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Po ślonsku – Barborkowe spominki
Barborkowe spominki po ślonsku We Barborka rano wszystki bergmony szli do kościoła podziynkować Ponboczkowi a swoji patronce za przeżyty rok. Potym brali sie nazod na gruba. Ale we tyn dziyń już na doł niy sjyżdżali, yno we cechowni siodali za stoły, jedli, piwo pili,...
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Dziołcha – Katarzina i Andrzej
Dziołcha - Katarzina i Andrzej Downi synki mieli swoja świynto Katarzina (25 listopada) a dziołchy świyntego Andrzeja (30 listopada). We te dni se młodzi wrożyli, jaki bydom mieć prziszłe życi a kerego abo kero se weznom! Teroz we...
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Jak żech roboty szukała
Jak żech roboty szukała Odchowałach dziecka, a chciałach iść do roboty. Zapisałach sie do biura pracy. Tam poradzili mi, cobych se podwyższyła kwalifikacje. Poszłach na kurs, co żech se go sama znodła. Niy musiałach płacić, bo był za piniondze ze Unii. Bez rok...
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Łodpusty
Łodpusty We Żorach mieli my dwa łodpusty jedyn na wiosna a drugi na podzim. We maju były dycki dwa karasole: jedyn wielki ze lańcuchami a drugi do małych dziecek ze konikami, krom tego ze dwie-trzi szisbudy i kupa sztandow ze bombonami a ze graczkami. My by łoba ze...
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Utopek czy utopcula i wujek Francik
Utopek czy utopcula i wujek Francik Kiedyś razem z tatą i babcią odwiedziłam dalekich krewnych, którzy mieszkali w Maciejkowicach (dziś dzielnica Chorzowa). W domu zastaliśmy ciotkę Bertę i jej męża Stanika, ale moja babcia zapytała o jeszcze jednego członka rodziny –...
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
HUBERTUS – E. M. Grymel
Hubertus W rynce a nogi zima była I trowa sie łod mrozu szkliła! Wczas rano ludzie postowali, A ku lesie gibko pognali. Tam na niwie jeszcze zielonej We kupki sie małe zebrali I chocioż fest zymbami szczyrkali To msze świyntej nabożnie suchali, Do Huberta roztomiłego,...
