Dziołcha – Katarzina i Andrzej

• Facebook
• Pinterest
• Twitter
• Gmail
• Drukuj

Dziołcha – Katarzina i Andrzej

Downi synki mieli swoja świynto Katarzina (25 listopada) a dziołchy świyntego Andrzeja (30 listopada). We te dni se młodzi wrożyli, jaki bydom mieć prziszłe życi a kerego abo kero se weznom! Teroz we „andrzejki”, dziołchy a synki idom społu do dyskoteki abo do kina. Czasym se jeszcze frelki ze wosku powrożom, ale to już ni ma tak, jako piyrwej. Jedna starczyno kamratka, Zofija ji było na miano, dowiedziała sie, co trza zrobić, coby swojigo prziszłego, ślubnego łobejrzeć, ale se trza było dować pozor, bo sie mogł tyż dioboł pokozać! Ta dziołcha skowała zdrzadło pod stołym we kuchyni już dziyń pryndzy, ale nigdo niy śmioł ło tym wiedzieć, bo inaczy by sie wrożba niy spełniła! We „andrzejkowy” wieczor, jak już wszyjscy poszli spać, siadła za stoł, a czekała aż na kościele piźnie dwanoście. Potym zapoliła dwie świyczki, przeżegnala sie a wyciongła zdrzadło. Dziwała sie do niego już dobro kwila, ale nic niy widziała, łoroz wrzaskła a padła zymdlono na ziym.

Postawiła na nogi caluśko chałpa,

bo sie długo niy poradziła spamiyntać! Jak prziszła do sia, padała wszystek starce, a łona ji nakozała, coby szła zaroz na drugi dziyń do spowiedzi. Farorz na dziołcha nawrzeszczoł za to, że czary robiła a kozoł iść na pońć do Anabergu. Jeszcze spory konsek przed kościołym pontniczki trefiły kupka młodych wojokow. Jedyn taki nojgryfniyjszy zagodoł do Zofijki, a pytoł jom o adresa do dom. Padoł, że idzie teroz ze drugimi wojokami do Niymiec, a niy wiy kiej przidzie nazod, ale by rod do ni napisoł, bo mu sie łogromnie widzi. Dziołcha adresa dała, ale potym se myślala, że możnej źle zrobiła i co łojce na to pedzom? Na jedym czos wojok napisoł, że je ranny, a leży we lazarecie a potym wiyncy nic niy doł znać! Dziołcha niy wierziła, że stało sie nojgorsze, a po drugi poszła do Anabergu ze nadziejom, że spotko tam jakigo wojoka, co zno jejigo karlusa a bydzie wiedzioł kaj sie łon łobraco. Wele kościoła na gorce potkała jednego młodzioka bez nogi, co chodził o berłach i łon jom potym zawiodł do lazaretu u zakonnikow. Frelka tak gibko leciała, że tyn wojok ni mogł za niom nastyc, bezto chcioł kamrata łostrzyc a go z daleka pomianowoł. Tyn istny sie łobrocił a dziołcha zymdlała, bo gymba mioł tako sama straszno, jak ta ,co sie ji we zdrzadle wtynczos we świyntego Andrzeja pokozała. Grymlino. Zapraszam do czytania cyklu po naszymu>