Harynek a Popielec

Moja starka rodym ze Jejkowic łogromnie rada bojała ło tym , jako to było za jejich modych lot. Przed piyrszom wojnom czasy nojlepsze niy były, ale ludzie sie radzi weselili i żodnej muzyki niy łopuścili! Czasym to i kupa zwady skuli tego było, jak chop abo baba sami po muzykach lotali, a tym drugi siedzoł przi dzieckach!

Moja starka miała piyńć gryfnych siostrow, a łona szósto była we tyj ferajnie. Jejich mamulka to nawet rada była, że wszyski cery idom społu do kaczmy na muzyka, bo se myślała, że jak idom we taki wielgi kupie, to sie im nic złego stać ni może, ale ze tym to roztomańcie było!

Roz jedym na jejich nojmodszo siostra Trudka zaczaił sie taki miglanc ze miasta.

Wetnoł sie ze kamratami , że łon ta „modo cielyncina” na dwor wykludzi i prawie mu sie to udało, ale starczyno siostra Tekla kapła sie co sie świynci, chyciła mietla, co stola wele pieca, a czekała na tego gizda we siyni. Karlus Trudka wytańcowoł do siyni a potym chcioł po ni kusku, ale dziołcha była wstydlawo, a sama niy chciała dziobka dać, no to łon chciał se som wziońć, pocis jom na ściana a rynce i chycił, ale ku niczymu niy prziszło, bo go Tekla skryto pod schodami zaczła prać mietłom a siostry i dopomogły.

Mamulce jednako nic niy padały, coby się niy gorszyła, bo inakszy lotani po muzykach by sie skończyło, a miały być jeszcze łostatki ze harynkiym.
We tyn łostatni dziyń to ci dziepiyro była muzyka, dziołchy a synczyska tańcowali aż sie kurziło: waloszka, mietlorza, polka a wiela jeszcze inkszych, co jo już ich ani pomianować niy poradza, bo to było przeca łostatni roz we tym Karnawale!

Przed dwanostom na sala wloz stary chop a przinios słonego harynka, co wisioł na kiju, a kaczmorka wyniosła na pojstrzodek wielgi garniec żuru a miska pelkartofli (takich we łoszkrabinach). Synczyska brali te kartofle a cylowali we tego harynka tak dugo, aż sie urwoł i spod na ziym, potym kozdy wyciongnoł swoja łyżka a zabrali sie do żuru. Jak na kościele pizło dwanoście, to sie ludziska porozchodzili do chałpow, bo wczas rano trza było iść do kościoła, posuć gowa popiołym, a potym be szterdziyści dugich dni pokutować za wszyski swoji grzychy.

 

Grymlino.

Jeśli podobało Ci się opowiadanie “Harynek a Popielec” to zapraszam do czytania innych z cyklu po naszymu

Koniecznie zajrzycie na mój profil na Facebook.

Pin It on Pinterest

Share This

Udostępnij!!!

ten post swoim znajomym!