Zimowe starości

Bez zima to je tak: Jak je śniega za tela, to je źle, ale jak go ni ma, to je jeszcze gorzi!

Nojlepi by było, coby tego śniega było w somroz. Mrozu troszka niy zaszkodzi, coby chrobajstwo wyginyło i coby wietrziska niy było. Wtynczos trza fest we piecu polić, a nade wszystek, coby nasze umiłowane słoneczko bez cołki rok świyciło a grzoło! Taki to som nasze pobożne życzynia. Jak insi godajom sztelongi, a we żywocie roztomańcie bywo!

Spominom se jedna tako zima,

kej fest śniega nasuło. Zumiynta siongały do trzićwierci naszego płotu. Podle nos, bajtli, łon był richtik fest wysoki! Ze chałpy niy szło wylyź, podwiela tatulek gonka do fortki niy wykopoł! Nasz pies, Burek niy poradził ze budy wylyź i tyż trza było mu do ni gonek wykopać. Jak jeszcze śniega przipadało, to musioł siedzieć we chlywku ze kurami. Co mu sie fest niy widziało, bo lepszy domek ciasny, ale własny! Jednako ku czymuś sie tako zima przydała! To było zaroz po Nowym Roku, my mieli feryje. Tatulek jeszcze reszta urlopu łod łońskigo roku, chlyb był kupiony na pora dni do przodku. To my we chałpie przi żeleźnioku siedzieli, a książki czytali. Bezto nos ludzie niy widzieli łazić, a nikerzi se myśleli, że my kajś pojechali! Tyż gupi myślyni, bo kery by łopatrowoł nasza gowiydź, a jak by mioł ku nom prziś. Kej cołko droga była zasuto śniegym a zumiynta siongały starym do połrzitkow, a dzieckom wyżyj pasa?

We tako noc wybroł sie ku nom złodziyj,

co kury krod. My już spali, pies niy szczekoł, bo siedzioł we chlywiku, co był yno na szkubel zaparty, a we szkublowym uszku wsadzony był dugi patyk. Mój tatulek dycki godol, ze wiyncy niy trza, bo przeca za ścianom śpiymy! Łoroz łobudził nos wielgi wrzask: kury gdokały, kokot pioł, psiok zawyrczoł a potym zaczon wrzeszczeć chop! Moji łojcowie wyskoczyli ze łożka, wciepli na sia stare mantle, co wisiały we siyni, a yno we laczach pognali na plac. Somsiod, co ło nim wszyscy wiedzieli, już był przi fortce. Nasz Burek wisioł mu u rynkowa a ciongnoł go nazod, w końcu mu tym rynkow utargoł! Za tynczos tyn istny zdonżył fortka zawrzić a uciyć. Na drugi dziyń rynka mioł bindom zawionzano.

 

Grymlino.

Jeśli podobało Ci się opowiadanie “Zimowe starości” to zapraszam do czytania innych z cyklu po naszymu

Koniecznie zajrzycie na mój profil na Facebook.

Pin It on Pinterest

Share This

Udostępnij!!!

ten post swoim znajomym!