E. M. Grymel

 Ło naszyj godce

 

 A to wszystek było tak:

 Moji starziki mieli staro zegrodka,

 Kaj na gorce rosła szumno płonka.

 Ludzie przi płocie radzi przistowali,

 Bo sie wielce  tej płonczce dziwowali,

 Co ze strony jednej

 Płonki miała czerwione,

 A ze drugij – gruszki miodowki

 Porzad jeszcze zielone!

 

 Śliwki jeszcze nasz starziczek

 Chciał  zaszczypić na ni,

 Jednako to sie mu niy udało,

 Bo to z resztom niy sztimowało!

 Ze tom naszom godkom,

 Bez lot setki być musiało

 Jako z łod starzika płonkom!

 

Chocioż sztam ślonski je nasz

 Som tam tyż słowa cudze kajjaki,

 Co jako te gruszki zielone

 Same ku ni przirosły niyproszone,

 A wszystki som niy łod parady

 I tak na nasze przekryncone,

 Że skond sie wziyny

 Rozeznać  niy dosz rady!

 

Były tyż słowa taki

 Jako śliwki starzikowe,

 Co sie na ni niy zaszczypiły,

 Bo sie ku tej naszej ślonski godce

 Wcale niy godziły.

– – –

 Jeśli spodobał Ci się wiersz “Ło naszyj godce”- zapraszam do czytania mojej poezji  

Koniecznie zajrzyj też na mój profil na Facebook

 

 

Pin It on Pinterest

Share This

Udostępnij!!!

ten post swoim znajomym!