• Facebook
• Pinterest
• Twitter
• Gmail
• Drukuj

Barborkowe spominki po ślonsku

We Barborka rano wszystki bergmony szli do kościoła podziynkować Ponboczkowi a swoji patronce za przeżyty rok. Potym brali sie nazod na gruba. Ale we tyn dziyń już na doł niy sjyżdżali, yno we cechowni siodali za stoły, jedli, piwo pili, tańcowali . Spominali, co im sie kiejś na grubie wydarziło.
Łojciec łod moji starki fedrowoł na „Beacie” a wieczorami rod rozprowioł dzieckom ło Skarbniku. Jak starka miała kwilka czasu przi szkrobaniu kartofli abo przi łuskaniu grochu tyż nom ło nim bojała. Mie sie dycki nojwiyncy podobała godka ło tym, jak jedyn leniwy karlus, co rod po kontach łobzajtowoł a cygarety kurził, dostoł łod Skarbnika bez pysk. Bo łon kurzynio a gwizdanio na dole nigdy niy mioł rod. Bezto za to fest koroł a tymu karlusowi to do końca życio czerwione szramy na gymbie lostały.

Bez szterdziyści lot nazod robota na grubie dostoł ujek Pieter.

Tyn chop łogromnie rod robił szpasy, a nojwiynkszo mioł uciecha, jak jakigo gorola nabroł. Roz dali mu pod łopieka takigo, młodego synka spod Rzeszowa, co sam za robotom przijechoł. Chocioż ujek umioł dobrze po polsku, łoroz ło tym zapomnioł i wszystek yno po ślonsku mianowoł. Borok synek niy poradził sie śnim dogodać. W końcu poszoł na skarga do sztajgra. Potym z czasym młodziok sie trocha po ślonsku nauczył a lepi mu sie ze ujkiym Pietrym robiło, ale sie jeszcze niy roz chytnoł, na jego szpasy.

Dziwowoł sie, że gorniki futrujom na dole myszy a szczury. Ujek padoł mu, że to je Skarnikowo gadzina. Jak mo być zawał na grubie, to łona piyrszo ludzi łostrzygo, bo ze przodka ku szybowi leci! Synek niy był isty, eli je to prowda, ale nic niy padoł. Jednako ujek zaroz go wyczuł a zaś mu nowy szpas wyrychtowoł. Namówił kamratów, coby uwionzali myszy do zadni szłapki szpugat a potym jom puścili prosto synkowi pod nogi. Karlus sie wylonkł, a łodskoczył jak łoparzony! Ujek skryty za kamiyniym yny na to czekoł, a poszarpł mysz ku sobie, a synek cołki zezielynioł łod strachu i ryknoł tak, że aż na podszybiu go słyszeli:

-Panie Pieter na pomoc, gdzie mam uciekać, bo mysz do ściany się cofa!
Kamraci chcieli, coby Pieter młodziokowi łodpuścił, ale łon dycki godoł, że musi go jeszcze troszka po naszymu wychować. Inaczy by se tyn synek ni mog wziońć jego cery, bo Pieter ślubowoł wydać jom yno za Ślonzoka!

Grymlino.

Zapraszam do czytania działu po naszymu.