Kaj sie stracił szczworty gwoźdź łod Pana Jezusa

 Jak żech była malo,to kożdy piątek we Wielkim Poście chodziłach ze starkom na „Droga Krziżowo”. Strasznie to dugo trwało, aż łobeszli wszyski stacyje a sztyjc rzykali tak samo. Bezto czynsto-gynsto po połowie to jo już niy dowała pozór na to kaj je farorz a ministranty a co rzykajom. Yno żech popatrowała  po ludziach a po kościele. Jedyn roz spozorowałach wielgi krziż, co wisioł we bocznym ołtorzu. Pon Jezus był na nim taki wielgi jak prawy człowiek. Było mi żol boroczka, ze go tak szpetnie przibili do tego krziża. Potym se patrza, a łon  mo po jednym gwożdziu w kożdej rynce. A nogi choć som hrubsze mo yny jednym gwożdziym przibite. Niy poradziłach tego spokopić czamu ni ma szczwortego gwoździa, eli diosi go ukradli czy co?

Zaroz pod  kościołym spytałach się ło to starki, a łona mi padała:

-Wiysz dziołcho, to było tak! Te gizdy, co Jezusa powiesiły, to były taki straszne wojoki. Rzimiany, nojprzód wywiodły tego boroczka za miasto Jeruzalem. Tako góra, kaj sie ludzi wiyszało, a po drodze to go łogromnie umynczyli. Słyszałaś przeca, co ksiondz  farorz padali? Konszt w tym, ze jo tego praje niy suchała, bezto żech niy wiedziała, co starka mo na myśli.

-Jak go prziwiydli to już ani ustoć niy poradził – godała dali starka – podł na ziym wele rzyczki, co tam płynyła.  A ze wody wyjrzała wielgo ryba a padała Ponbóczkowi, że rada by mu ulżyła. To była ta kwila, co wojoki stawiali krziż, rynce mieli zajynte, bezto sztyry sromotne gwoździe ciepli wele wody. No to ta ryba jedyn zeżarła a skryła sie we wodzie. Jak było trza Pon Jezusa przibić,  wojoki dugo medytowali, jak to zrobić, aż wykombinowali: nogi przibili mu jedynym gwożdziym, co im jeszcze łostoł. Tak jako żeś to widziała na tym wielgim krziżu.

Możnej by mi tego łobjaśnienio starczyło,

ale roz jak żech była we niedziela na „Gorzkich żalach” szłach wele zakrystyje, tam żech widziała myńszy krziz.  Pon Jezus mioł łobie nogi przibite łosobno. To mi dziepiyr zaczło wiercić we gowie: wiela tych gwoździ było: trzi abo sztyry?

Zagodałach mojigo potka a łon mi padoł, że tyn co tego drugigo Pon Jezusa wystrugoł musioł sie łoszydzić. Bo tyn szczworty gwóźdź złyknoł kokot łod naszego somsiada. A jak bych dobrze poszukała to możnej bych go znodła na tej wielgi kupie gnoja na somsiadowym placu. Ale potek se dycki sy mie szpasy robił, a jo sie mało na to niy chytla a żech już tam chciała lecieć sie podziwać! Teroz to już cołko moja nadzieja była w moim tatulku.

Łon padoł, że gwoźdź zeżarła ryba, a nazywo sie szczuka.

-Pamiyntosz, jak żech ci na Godni Świynta pokazowoł łeb łod tej ryby, co my dostali łod ujka Karlika? Tam była tako kość, co wyglondała jak krziżyk, to Ponbóczek doł szczuce na pamiontka, za to, że mu chciała pomóc!

A Wy jako myślicie, była to ryba abo kokot, a możnej jeszcze jaki insze stworzyni?!

Grymlino.

Jeśli podobało Ci się opowiadanie “Kaj sie stracił szczworty gwoźdź łod Pana Jezusa” to zapraszam do czytania innych z cyklu po naszymu

Koniecznie zajrzycie na mój profil na Facebook.

Pin It on Pinterest

Share This

Udostępnij!!!

ten post swoim znajomym!