Ilustracja niewiasty pochodzi ze strony polona.pl

Eli sie nadosz na niywiasta?

We biurze robiłach ze paniom Malkom, co była yno troszka młodszo łod moji mamulki. Kamratki mie żałowały, że musza siedzieć ze starom babom, ale jo była tymu rada. Jedna my sie na drugo niy łoglondały a kożdo robiła, co do ni noleżało. Jak szefa niy było, to my se tyż czasym pora minut poklachały.

Roz mi łopedziała, jak mamulka łod chopa jom wypróbowała, eli sie nadowo na niywiasta.. Zaprosiła Malki na niydzielny łobiod. Kozała synkowi, coby prziwiodł swoja lipsta wczas rano, bo szło ło to, że modo miała tyn łobiod sama nawarzić, jak wszyjscy podom do kościoła! Porynczyła dziołsze, coby narychtowała czornych a guminianych klusek i modrej kapusty, potym uwarziła dobrej zupy ze swojskimi nudlami a na koniec łupiykła gynś, co jeszcze po placu lotała.

Jak wszyjscy poszli, to Malka siadła se na stołek a sie rozbeczała, ale zaroz potym chyciła gyńś a pognała do somsiadow. Somsiod gyńś zarżnoł, ale łoszkubać jom musiała sama. Myślała, coby gyńś łoparzić, jako to mamulka ze kurom dycki robiła, ale somsiadka i padała, że musi jom leko bez szmata pobiglować ciepłym zieloskiym, to piyrze do sie leko wytargać.

Czas gibko uciekoł a dziołcha musiała jeszcze zrobić kluski a nudle.

Praje myślała, za co sie nojprzod wziońć, kiej przileciała do dom siostra łod jejigo szaca.
-Wiysz, Malka – padała – jo zrobia te nudle, ale mie przed mamulkom niy wyzdrodź, bo jo sie boja, że jak tak dali podzie, to mój bracik wcale sie niy łożyni!
Malka sie ani niy prziznala, że kluski robi piyrszy roz sama, bo tak to sie yno dycki dziwała, jak robiła ich mamulka, ale uwinyła sie roz-dwa i jak familijo prziszła ze kościoła wszystek było już gotowe.

Prziszło szwigermuter kożde jodło spróbowała a padała tak:
-Teroz dziołcho posłuchej, co za felery robisz: zupa je zapłono, miałaś do ni dać drobka, a te wszystki zielone farfocle wyciongnońć, kapusta – zamało kwaśno a bez korzyni, gyńś zasucho a zatwardo, isto, żeś jom niy podlywała, a te kluski som taki twarde, że jakby ciepnońć nimi bez stodoła, toby sie niy rozwaliły, yno nudle mosz dobre! Bezto se myśla, że możecie sie łożynić nojpryndzy na bezrok, jak cie twoja mamulka warzić nauczy!

Grymlino. Nowiny Wydanie: 2011/24 (2812)

Słowniczek:

niywiasta – synowa,
libsta – luba,
czorne, guminiane – rodzaje klusek śląskich,
nudle – makaron,
pobiglować – poprasowac,
szac – chłopak,narzeczony,
warzić – gotować.

Zapraszam do czytania innych tekstów.

Idzie podzim

Ja, to je prowda, słoneczko już tak niy grzeje jako we lato! We zegrodkach momy jeszcze łostatni owoc, ale trza go bydzie gibko skludzać. Ludziska godajom, że tyn rok rychło przidzie zima, ale jeszcze przed niom bydom dyszcze a zawieruchy. Teroz podwiela momy jeszcze pogoda mieli by my pomyśleć ło naszej domowej zwierzinie. Psom, co som na placu, buda łogacić a kotom, co cołki lato lotajom na wolności, zrychtować jaki lokum, kaj by sie mogły bez zima schronić!

Jo tyż mom dwa psy, ale łone miyszkajom snami we chałpie. Za młodu były we bloku chowane, bezto do budy iść niy chcom. Nasze i cudze koty zimowały dycko we psowej budzie, co bez dwaścia lot prożno na placu stoła. Mój chop jom łogacił, a na kożdy podzim dowali my do ni nowo słoma. To byście niy uwierzili, jak żech rano wołała do żarcio , to śni i piyńć kotow wylazło, chocio my mieli yno trzi.

Łońskigo roku buda sie rozleciała,

a nasze koty musiały przezimować we pywnic. Moja cera namowiła tatulka, coby tym cudzym kotom, co wele nos lotajom tyż jako buda zmajstrowoł. I tak za naszym garażym postawili staro szafka, łobili jom wykładziną, wyszykowali prowizoryczny daszek a ze bokow wyrżnyli małe dziury. Koty w ni przezimowały, choć żech myślała, że do ni niy trefiom, a jedym mały pasiaty kocurek łostoł u nos na stałe.

Miyszkom teroz we piyknym miejscu, chocio to je postrzodek łosiedlo ze wysokimi blokami, wele nos po blisku som troszka niższe chałpy: szkoła, przedszkole a pawilon handlowy. Na łokoło rosnom roztomańte stromy a krzoki , cołkiym jak we parku, bezto momy tu kajjaki ptoki. Padałach już mojimu chopu, coby postawił im na zima kormik na placu, żeby sie nasza, maluśko wnuczka mogła na nich dziwać bez łokno, ale boja sie, ze nasze frechowne kociska tych borokow przegoniom.

Zanim przidom mrozy mieliby my sie rozejrzeć, eli gdoś niy potrzebuje przed zimom naszyj pomocy. Wiela je terozki starych a samotnych ludzi. Jedyn stary chop mi kiejś padoł tak:
-Wiysz dziołcha, tyn świat je taki usmolony, bo ci dobrzi nic niy robiom, coby było jeszcze lepi!

A jo se tyż myśla, że Ponboczek dobrze tyn świat narychtowoł, ale chcioł, coby my tyż troszka wiyncy zrobili niż to, co nom kożom abo ło co nas poproszom.
Grymlino.

Jeśli podoba Ci się ten tekst – masz ochotę przeczytać inne zapraszam tutaj.

Słowniczek:

łogacić – ocieplić,
pojstrzodek – środek
narychtować – sporządzić, przygotować

Wykorzystana ilustracja – pochodzi ze strony polona.pl

Wrazidlaty karus

Jak Ponbóczek stworzoł świat, to dioboł go szterowoł, bezto mu tyż czasym co niy wyszło jak zamiarowoł.  Tyn rogaty tyż roztomańte dziadowstwa nastworzoł, choćby yno tako mucha!

Ponbócek te wszystki łoszkliwe giździarstwo: myszy, nornice, gady, żaby, jaszczurki, muchy kopruchy i jeszcze insze do miecha co do jednego chycił i chcioł kajś tym ciepnońć, ale niy było kaj. Prziszło mu do gowy. Na końcu świata, tam je tako wielgaśno przepaść i jakby ich tam wszystkich wciepł to by już nigdy niy wylazły nazod! Bezto sie przirychtowoł do drogi. Wzion miech na pleca a szoł tak długo aż go rozbolały nogi. Musioł se teroz zdziebko łoddychnońć. Siodł se pod stromym przi drodze.

Za kwilka wele niego przechodził taki jedyn szwarny karlus we biołej koszuli. Na nogach mioł czerwione strzewiki, a rynce trzimoł we kapsach łod czornych galotow . Ponbóczek go chnet zawołoł a kozoł mu, coby tyn wielgi miech zaniosł na koniec świata, a jeszcze srogo przikozoł, coby go niy łotwiyrać. Tyn synek, co sie mianowoł Jozef, był łogromnie wrazidlaty. Jak usłyszoł, ło czym Ponbóczek godo, to go aż mierziło, coby do tego miecha pojrzeć. Przi Ponbóczku sie boł co wywiyść, ale jak yno skryncił za krzoki, to se pomyśloł, że go już żodyn niy widzi, gibko za szpugat pociongnoł a miech rozwionzoł.

A to sie karlus dziwioł:

niy było tam żodnych skarbow, yno roztomańte  żywe siaroństwo i ani sie  niy spodzioł, jak  gibko ze miyszka wylazło, po krzach sie zaplongło, a niy dało sie chycić nazod! To sie dziepiyro Józef zlonkł a zaczon Ponbóczka wołać na pomoc, ale łon tyż tu wiela niy poradził, bo ani jednego gizda niy chycili! Ponbóczek zgorszył sie strasznie na gupigo karlusa a padoł mu, że kara go niy minie:

-Bydziesz Józefie szukoł wszelkich gadów do końca życio, a za tobom twoji dzieci, wnuki a wnuki twojich wnukow, tak aż do końca świata!

Karlus myśloł, że to som szpasy, ale we tyj samej kwili poczuł, jak mu rosnom krzidła zamiast rynków a nos mo długi, choćby dziób. Końce biołych krzideł mioł czorne, bo rod trzimoł rynczyska we kapsach łod czornych galotow, a szłapy zrobiły mu sie długi a czerwione. Łostoł boczoniym!

Teroz już wiycie, czamu boczoń łazi po łonce za żabami a gadami.

Jeśli podoba Ci się ta opowieść zachęcam do przeczytania innych tekstów .

Grymlino. Nowiny Wydanie: 2010/22 (2758)

Słowniczek:

łoszkliwe – obrzydliwe,
giździarstwo – diabelstwo,
szwarny – ładny,
mierziło – kusiło,
zgorszyć się  – zdenerwować,
galoty – spodnie,
kapsy – kieszenie.