Wrazidlaty karlus

• Facebook
• Pinterest
• Twitter
• Gmail
• Drukuj

Wykorzystana ilustracja – pochodzi ze strony polona.pl

Wrazidlaty karus

Jak Ponbóczek stworzoł świat, to dioboł go szterowoł, bezto mu tyż czasym co niy wyszło jak zamiarowoł.  Tyn rogaty tyż roztomańte dziadowstwa nastworzoł, choćby yno tako mucha!

Ponbócek te wszystki łoszkliwe giździarstwo: myszy, nornice, gady, żaby, jaszczurki, muchy kopruchy i jeszcze insze do miecha co do jednego chycił i chcioł kajś tym ciepnońć, ale niy było kaj. Prziszło mu do gowy. Na końcu świata, tam je tako wielgaśno przepaść i jakby ich tam wszystkich wciepł to by już nigdy niy wylazły nazod! Bezto sie przirychtowoł do drogi. Wzion miech na pleca a szoł tak długo aż go rozbolały nogi. Musioł se teroz zdziebko łoddychnońć. Siodł se pod stromym przi drodze.

Za kwilka wele niego przechodził taki jedyn szwarny karlus we biołej koszuli. Na nogach mioł czerwione strzewiki, a rynce trzimoł we kapsach łod czornych galotow . Ponbóczek go chnet zawołoł a kozoł mu, coby tyn wielgi miech zaniosł na koniec świata, a jeszcze srogo przikozoł, coby go niy łotwiyrać. Tyn synek, co sie mianowoł Jozef, był łogromnie wrazidlaty. Jak usłyszoł, ło czym Ponbóczek godo, to go aż mierziło, coby do tego miecha pojrzeć. Przi Ponbóczku sie boł co wywiyść, ale jak yno skryncił za krzoki, to se pomyśloł, że go już żodyn niy widzi, gibko za szpugat pociongnoł a miech rozwionzoł.

A to sie karlus dziwioł:

niy było tam żodnych skarbow, yno roztomańte  żywe siaroństwo i ani sie  niy spodzioł, jak  gibko ze miyszka wylazło, po krzach sie zaplongło, a niy dało sie chycić nazod! To sie dziepiyro Józef zlonkł a zaczon Ponbóczka wołać na pomoc, ale łon tyż tu wiela niy poradził, bo ani jednego gizda niy chycili! Ponbóczek zgorszył sie strasznie na gupigo karlusa a padoł mu, że kara go niy minie:

-Bydziesz Józefie szukoł wszelkich gadów do końca życio, a za tobom twoji dzieci, wnuki a wnuki twojich wnukow, tak aż do końca świata!

Karlus myśloł, że to som szpasy, ale we tyj samej kwili poczuł, jak mu rosnom krzidła zamiast rynków a nos mo długi, choćby dziób. Końce biołych krzideł mioł czorne, bo rod trzimoł rynczyska we kapsach łod czornych galotow, a szłapy zrobiły mu sie długi a czerwione. Łostoł boczoniym!

Teroz już wiycie, czamu boczoń łazi po łonce za żabami a gadami.

Jeśli podoba Ci się ta opowieść zachęcam do przeczytania innych tekstów .

Grymlino. Nowiny Wydanie: 2010/22 (2758)

Słowniczek:

łoszkliwe – obrzydliwe,
giździarstwo – diabelstwo,
szwarny – ładny,
mierziło – kusiło,
zgorszyć się  – zdenerwować,
galoty – spodnie,
kapsy – kieszenie.