Podzimowo poezyjo.

• Facebook
• Pinterest
• Twitter
• Gmail
• Drukuj

Podzimowo poezyjo

Pod koniec września mieli my jeszcze piykno pogoda, bezto poetki ze żorskigo klubu „Rebus” ugodały sie, że se zrobiom plynerowe spotkani. We łostatnio sobota pojechały my do Suszca ku naszej kamratce Gabrysi, co już kupa lot wierszyki do dzieci a aforyzmy do starszych skłodo. Troszka nas tam było: nasza roztomiło Natalia, co mo tela energiji, żeby szło cołki regiment łobdzielić. Grażynka ze małżonkiym – ludzie, co wiela działajom we Raciborzu. Basia szefowo „Rebusa” i tyż poetka, drugo Basia – redaktorka ze jednej śląski gazety, nasza gospodyni i jo – wasza Grymlino!

Babskie klachy czy podzimowo poezyjo?

Ze poczontku myślałach se, że to bydom taki zwykłe babski klachy a pogwarki przi wuszcie a fojerce. Alech sie zmyliła, ledwie my siadły, a zaroz sie zaczło!
Kożdo sie chciała pokwolić, co łostatnio napisała a kaj swojim poetyckim talyntym zabłysła. Dziołchy czytały te swoji wiersze a jo słuchała a słuchała… Musza prziznać, że piyknie to poradzom! Jo tyż kiejś probowała, jak żech była młodo, ale teroz poezyjo małokiedy pisza, bo wiym, że miałabych to łostawić tym, co to robiom lepi jako jo!

Jako widzicie, tak pisać wiersze, coby ich jeszcze insi chcieli słuchać abo czytać, to ni ma tak łacno, ale wy to możnej wiycie, bo sami wiersze skłodocie, potym zapisujecie we sekretnym notesiku a trzimiecie we spodni szuflodzie. Abo na swojim komputerze a wachujecie, coby sie „broń Boże” żodyn ło nich nie dowiedzioł? Roz, ale sie trza opowożyć a swoji dzieła światu pokozać, nasze dziołchy przijmnom wos ze łotwartym sercym, to wom zarynczom. Możnej udo sie tyż, co wydrukować, chocioż tego wom nie obiecuja. Jak sie dobrze zakryncicie kole Grażynki, co już pora lot wydowo „pismo literacko-artystyczne” to gdo wiy? Kupa norodu zabiygo, coby tam pokozać swoje wiersze! Som nasi ludzie, ale tyż ze zagranice: ze Czechow a ze daleki Albanie.

Jako, że „niy samym słowem żyje człowiek”, choćby niy wiym jak piyknie łopedzanym, bezto musza zanotować, że „konsumpcja” jabek, kiszonych łogorkow łod Gabrysie a wusztow upieczonych na fojerze sie łodbyła. Dziynkujymy małżonkowi Grażynki za przikłodani drzewa do fojery, jak my sie zawziyncie spiyrały! A potym na koniec, jak słoneczko zaczło zachodzić, my se jeszcze wszystki społu napisały taki podzimowy wiersz, a jak nom wypod, to sie możecie dowiedzieć, jak nos łodwiydzicie we żorski Klubie „Rebus”.

Grymlino. Nowiny Wydanie: 2009/42 (2726)

Słowniczek:

Fojera – ognisko,
Kupa norodu – wiele ludzi.

Zapraszam do czytania mojej poezji.