Cykl “po naszymu”
jest napisany po śląsku zawiera obecnie około 400 tekstów (w większości z ilustracjami mojego autorstwa), które można przeczytać w dziale pod tym samym tytułem w tygodniku regionalnym „Nowiny” z Rybnika. Tutaj prezentuję tylko niektóre z nich.
Już parę lat temu czytelnicy Nowin pytali mnie skąd biorę tematy gawęd śląskich. Odpowiedź na to pytanie jest dość prosta: większość z nich napisało samo życie.
Niektóre historie opowiedzieli mi moi znajomi lub czytelnicy Nowin. Innych doświadczyłam sama i choć nie zawsze były dla mnie radosne, to wyciągnęłam z nich stosowne wnioski, którymi teraz dzielę się z czytelnikami tego cyklu. Jeszcze inne opowieści, tym razem o zabawnych zdarzeniach w szkole, na studiach a potem już w pierwszej pracy, przyniosiły do domu moje własne dzieci, teraz już dorosłe.
W cyklu “po naszymu” od czasu do czasu pojawiają się też „bojki” i opowieści anegdotyczne, które zapamiętałam jeszcze z dzieciństwa. Wtedy to w zimowe wieczory starsze panie z sąsiedztwa zbierały się w naszej obszernej kuchni przy darciu pierza, czy też przy śpiewaniu kolęd. W okresie od Świąt Bożego Narodzenia do uroczystości Trzech Króli (06.01.) wieczorami się nie pracowało. Można wtedy było odwiedzać przyjaciół i krewnych. Przy „leśnym tyju” czyli herbacie ziołowej, miło spędzano czas śpiewając i gawędząc. Ja bardzo lubiłam ten czas, który powszechnie nazywano „kolędowymi wieczorami”. Główną ich atrakcją były mrożące krew w żyłach opowieści o duchach, zjawach i strachach.
Inny rozdział tematyczny
stanowią opowieści moich znajomych nauczycielek. Pedagogika to ciężki kawałek chleba, ale czasem i tam trafiają się sytuacje zabawne. Najcieplej o swoich uczniach mówiła zawsze pani dobiegająca osiemdziesiątki. Jej życiowe motto brzmiało: najważniejsze jest, żeby sobie pracy nie ganić!
Drodzy miłośnicy języka śląskiego, proszę Was o dzielenie się ze mną swoimi odczuciami i własnymi spostrzeżeniami dotyczącymi moich utworów, bo kontakt z czytelnikiem jest dla pisarza bardzo ważny. Napiszcie proszę czy jesteście zainteresowani historyjkami pisanymi po naszymu.
Pozdrawiam serdecznie – Grymlino.
- Kaj sie stracił szczworty gwoźdź łod Pana Jezusa
- ło naszyj godce
- Babski comber
- Harynek a Popielec
- Ze modym ciynżko sie dogodać
- Zimowe starości
- Sago plaża
- Lutowi świynci
- Co jyże robiom bez zima?
- Bez telewizora
Józikowo pokuta
Józikowo pokuta Starzik Konsek mioł yno jednego wnuka. Synek mianowoł sie tak samo jak starzik, ale nic wiyncy po nim niy erbowoł! Stary Konsek był za bajtla posuchliwy, pomogoł łojcom we robocie a łogromnie go we szkole kwolili, bo był grzeczny a dobrze sie uczył....
Szczworty krol
Szczworty krol Jak sie Dziecionteczko narodziło, to go chcieli nawiydzić aże sztyry krole ze dalekich krajów, było im Kasper, Melchior, Baltazar a Atraban. Ci trzej byli fest bogaci, bezto niy starali sie ło podaronek do Jezuska, ale Atraban musioł sprzedać wszystek,...
Pocieszno kolynda
POCIESZNO KOLYNDA Tako pocieszno kolynda przidarziła sie naszyj familiji tak ze dwa lata po drugij wojnie, kej mie jeszcze na świecie niy było! To była niydziela, a farorz miol prziś kole czwortej po połedniu. Moja ciotka Gryjtka szła na noc do roboty do łodlywnie,...
Eli zwiyrzina richtik godo we Wilijo?
Eli zwiyrzina richtik godo we Wilijo? Tego to tak doprowdy żodyn niy wiy, bo bezmała, ci co słyszeli bydlōntka godać, już downo niy żyjōm, a to bezto, że jeszcze przed Nowym Rokym umrzić muszōm. Starka Szczygliczka kejś godała, że czasym to takim ciekawskim ludziōm...
Adwyntowe roroty
Adwyntowe roroty Ani my sie niy ôbejrzeli , a zaś mōmy adwynt. Mamulki już myślōm, coby tu ku Wiliji pokupić a przirychtować, nasze tatulki tyż chcōm przed Godnimi Świyntami wszystek wyporzōndzić, a dziecka już sie starajōm, eli Mikołoj abo Dzieciōntko prziniesie im...
Ślonzok mondry po weekendzie
Ślonzok mondry po weekendzie Łostatnio mieli my ważno rocznica, ale doszli my ze chopym do wniosku, że zamiast sproszać gości a potym ich obskakować, to my se pojadymy na weekend do Wisły, kaj my już chyba ze dziesiyńć lot niy byli, bo dycki jeżdżymy we lutym na dwa –...
Do tańca, do różańca, yno niy do roboty
Do tańca, do różańca, yno niy do roboty. We jednyj wsi miyszkoł synek, co już swoji lata mioł, ale niy zamiarowoł sie żynić, boby musioł na baba a dziecka robić, a samymu było mu dobrze! Mamulka jeś nawarziła, ôprała, a jak ôjciec niy widzioł, to jaki grosz do rynki...
Dobro zupa ze dymbowego liścio – bojka
Dobro zupa ze dymbowego liścio - bojka Jedyn chop mioł gryfno a robotno cera Zuzka, bezto jom sztyjc karlusom zachwoloł:-Nasza Zuzka ze bele czego zupa uwarzi i z dymbowego liścio!-Z bobkowego chopeczku, z bobkowego ! – poprawiała go porzad jego baba Maryjka, ale łon...
Jak niy przebrać miary przi robiyniu szpasow
Jak niy przebrać miary przi robiyniu szpasow Nasz tata szpasy mioł rod, a jak gdo na nas prziszoł sie uskargować. Gośno nom godoł, coby my takich gupot niy robili, a po cichu sie śmioł, że mo taki szprytne dziecka, ale niy śmieli my przebrać miary! Miara jednako...
Chytej szpiona
Chytej szpiona We 60 latach z mojim tatulkiym robił chop. Mianowoł Francik Kalarus. Żodyn niy poradzili tego miana porzondnie wypedzieć. Bezto czynsto wołali go Karaluch! Łon sie na to wkurzoł , a wrzeszczoł, że to je tak, jakby mu szwob, a po polsku prusak godali!...
