Do tańca, do różańca, yno niy do roboty.

We jednyj wsi miyszkoł synek, co już swoji lata mioł, ale niy zamiarowoł sie żynić, boby musioł na baba a dziecka robić, a samymu było mu dobrze!

Mamulka jeś nawarziła, ôprała, a jak ôjciec niy widzioł, to jaki grosz do rynki syneczkowi wcisła. To mioł za co we sobota na muzyce hulać. I możnej dłōgo by tak jeszcze twało. Roz jedyn na tyj muzyce jedna dziołcha sie ś niego wyśmioła. Padała, że s takim „niy masnym, niy słōnym” tańcować niy myśli. Bo ôna szuko chopa, co bydzie do tańca, do rōżańca i do roboty! Ta godka fest synka ubōdła i padoł se, że ji dziepiyro pokoże! Tańcować poradziył, ale do kościoła, to mało chodziył, bezto zamiarowoł sie poprawić.

Na kożde majowe, na kożdziuśki rōżaniec i kożdo niydziela na niyszpory lotoł. Co tam robiył, to je inkszo rzecz, bo zamiast rzykać, to po dziołszyskach ślypioł. Za to dycki ôstatni ze kościoła wyloz i kościelny musioł go wyganiać, jak kościōł zamykoł. Zaroz sie tyż po wsi rozeszło, że tyn istny karlus ôgrōmnie spobożnioł i mamulki go dzieckōm za przikłod pokazowały! Jednako ze robotōm mu już tak leko niy szło, bo ni mioł na nia czasu.

We sobota trza było iś na muzyka,

to sie musioł ôd rana ku taki prziwiliji przirychtować, skuli tego ani wiela w dōma niy zrobiył. Jak ôdzwoniyli we połednie, to Aniōł Pański ze starkōm na głos porzykoł, coby wszyjscy w doma słyszeli jakigo pobożnego karlusa majōm. Zaroz potym ôbiod zjod, troszka przi stole podrzimoł i już bōł wieczōr. Sami widzicie, że na robota czasu ni mioł!

We niydziela nic sie niy robi, to mu żodyn nad gowōm niy brōnczoł.

We pyndzialek dłōgo społ, potym ôbiod zjod a we wieczōr szeł do kościoła.  Tak bez cołki tydziyń! Choć mu sie ta istno dziołcha fest widziała, to se ji niy wziōn, bo sie wydała, niż ôn sie roboty nauczōł.

Potym se dłōgo jeszcze we broda pluł, że sie ji doł tak zaprzōngnōnć! Jak se tak w dōma mōndrowoł, to jego tatulek  tego niy zdzierżōł, chyciył knebulec, pora razy mu nim przisolił, a ze chałpy go wygnoł. Synek bez pora dni we stodołach u kamratów spowoł, ale jak go biyda fest przicisła, to rozumu nabroł, na klynczkach nazod do chałpy prziszoł a poprawa ôbiecoł!

Grymlino.

Jeśli podobało Ci się opowiadanie “Do tańca, do rōżańca, yno niy do roboty” to zapraszam do czytania innych z cyklu po naszymu

Koniecznie zajrzycie na mój profil na Facebook.

Pin It on Pinterest

Share This

Udostępnij!!!

ten post swoim znajomym!