Cykl “po naszymu”
jest napisany po śląsku zawiera obecnie około 400 tekstów (w większości z ilustracjami mojego autorstwa), które można przeczytać w dziale pod tym samym tytułem w tygodniku regionalnym „Nowiny” z Rybnika. Tutaj prezentuję tylko niektóre z nich.
Już parę lat temu czytelnicy Nowin pytali mnie skąd biorę tematy gawęd śląskich. Odpowiedź na to pytanie jest dość prosta: większość z nich napisało samo życie.
Niektóre historie opowiedzieli mi moi znajomi lub czytelnicy Nowin. Innych doświadczyłam sama i choć nie zawsze były dla mnie radosne, to wyciągnęłam z nich stosowne wnioski, którymi teraz dzielę się z czytelnikami tego cyklu. Jeszcze inne opowieści, tym razem o zabawnych zdarzeniach w szkole, na studiach a potem już w pierwszej pracy, przyniosiły do domu moje własne dzieci, teraz już dorosłe.
W cyklu “po naszymu” od czasu do czasu pojawiają się też „bojki” i opowieści anegdotyczne, które zapamiętałam jeszcze z dzieciństwa. Wtedy to w zimowe wieczory starsze panie z sąsiedztwa zbierały się w naszej obszernej kuchni przy darciu pierza, czy też przy śpiewaniu kolęd. W okresie od Świąt Bożego Narodzenia do uroczystości Trzech Króli (06.01.) wieczorami się nie pracowało. Można wtedy było odwiedzać przyjaciół i krewnych. Przy „leśnym tyju” czyli herbacie ziołowej, miło spędzano czas śpiewając i gawędząc. Ja bardzo lubiłam ten czas, który powszechnie nazywano „kolędowymi wieczorami”. Główną ich atrakcją były mrożące krew w żyłach opowieści o duchach, zjawach i strachach.
Inny rozdział tematyczny
stanowią opowieści moich znajomych nauczycielek. Pedagogika to ciężki kawałek chleba, ale czasem i tam trafiają się sytuacje zabawne. Najcieplej o swoich uczniach mówiła zawsze pani dobiegająca osiemdziesiątki. Jej życiowe motto brzmiało: najważniejsze jest, żeby sobie pracy nie ganić!
Drodzy miłośnicy języka śląskiego, proszę Was o dzielenie się ze mną swoimi odczuciami i własnymi spostrzeżeniami dotyczącymi moich utworów, bo kontakt z czytelnikiem jest dla pisarza bardzo ważny. Napiszcie proszę czy jesteście zainteresowani historyjkami pisanymi po naszymu.
Pozdrawiam serdecznie – Grymlino.
- Kaj sie stracił szczworty gwoźdź łod Pana Jezusa
- ło naszyj godce
- Babski comber
- Harynek a Popielec
- Ze modym ciynżko sie dogodać
- Zimowe starości
- Sago plaża
- Lutowi świynci
- Co jyże robiom bez zima?
- Bez telewizora
Piyrszomajowe pochody
Piyrszomajowe pochody Piyrszomajowe pochody – kożdy s nos ich isto pamiynto. Bo to niy było tak downo, jak my wielgōm kupōm po mieście lotali. Tela ludzi to niy było ani we niydziela we kościele na sumie, bo tam szli yno ci, co...
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Prawy nyjger we Żorach
Prawy nyjger we Żorach Teroz ku nom przijyżdżajom ludzie ze Ameryki, z Azje albo ze Afryki, ale piyrwej, tak bez sto lot nazod to żorzany ani nie umieli se przdstawić, jak taki prawy nyjger wyglondo. Wiedzieli yno, że je czorny po gymbie. Miyszkoł wtynczos we Żorach...
Toszecki skarb
Toszecki skarb Pora lot nazod wybrali my sie do przocieli, co miyszkajom na Opolszczyźnie. Po drodze łobejrzeli my zomek we Toszku. Tam nom jedyn starszy chop łopedzioł łogromnie piykno legynda „Toszecki skarb". Dzioło sie to w czasach „szwedzkigo potopu”. Zomek...
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Przoć jak sroki
Przoć jak sroki Choć żech miała starzika fesztra, anich wiela ptoków niy znała, bo cołki życi miyszkom we mieście. Jakech była mało, mój potek dycki sie sy mnom droźnił, że jo znom aże dwa piykne ptoszki: mysz a żaba, ale to niy była prowda. Poradziłach rozeznać...
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Ło warzyniu lekich łobiadow – taki jodło to je richtik dobre.
Taki jodło to je richtik dobre. Tak ze dwa tydnie nazod byłach we strzoda na torgu we Rybniku a potkałach tam kamradka Trudka Hajniczka. Niy widziały my sie możnej ze dziesiyńć lot, bezto my potym se siadły we „makdonaldzie” na rynku a godały bez trzi godziny. Zatyn...
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Miłego dnia! – dobre słowo na kartce
Dobre słowo na kartce. Dycki jak rano stana, tak czytom na kartce, co nasza cera – studentka łostawio na stole we kuchyni. Nikedy namaluje ku tymu uśmioto gymbulka i wiycie, że sie łod tego człowiekowi jakoś na sercu ciepli! Jak dziecka były jeszcze małe,...
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Co by las był – co wiymy ło lesie?
Co wiymy ło lesie? My ludzie, co we mieście miyszkomy mało ło lesie wiymy. Jedyn roz na lekcyji rysunkow syneczek ze trzeci klasy namalowoł mi trzi stromy a godoł, że to je las. Jak żech sie spytała czamu miyndzy stromami je tak prożno, to mi padoł, ze...
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Pora rychtować koła – wiosynno turystyka
Pora rychtować koła – wiosynno turystyka Jak yno na wiosna troszka sie rozciepli, moje somsiady wyciongajom ze pywnice koła. Sprawujom a pucujom ich po zimie, po to, coby sie kaj na nich wybrać na wycieczka. Mie je wtedy łogromnie żol, że jo śnimi jechać niy moga,...
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Dzisio je Wielgi Piontek
Dzisio je Wielgi Piontek Tak ze sto piyndziesiont lot nazod ślonski grofy, co mieli wielgi folwarki, prziszli na to, że nojlepi mieć pole a las we jednym konsku, a niy tu troszka, kitka tam a jeszcze wszystek poprzedzielane chopskimi polami. Bezto zaczli...
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Chlyb – Chlebiczek nasz powszedni.
Chlebiczek nasz powszedni Ło chlebie dycki sie godo: powszedni, a to znaczy, coby my go mieli dycki, czyli we wsze (wszyski) dni. To je aż dziwne, że chlyb jymy kożdy dziyń a sie nom niy zmierznie! Jak by my tak jedli wuszty a szinki, toby już po poru dniach nom...
