• Facebook
• Pinterest
• Twitter
• Gmail
• Drukuj

Co wiymy ło lesie?

My ludzie, co we mie­ście miysz­komy mało ło lesie wiymy. Jedyn roz na lek­cyji rysun­kow syne­czek ze trzeci klasy nama­lo­woł mi trzi stromy a godoł, że to je las. Jak żech sie spy­tała czamu miyn­dzy stro­mami je tak prożno, to mi padoł, ze w lesie nic ni ma, krom grzi­bow na podzim. Potym doma­lo­woł jesz­cze wywiorka, ale niy był isty, eli łona rych­tik we lesie żyje, bo łon jom widzioł yny we parku. Ni ma sie co dzi­wo­wać baj­tlowi, że tego niy wie­dzioł, bo niy­je­dyn stary tyż by mi nic wiyncy niy padoł.

We lesie

A we lesie tych stwo­row żyje zatela: roz­to­mante chro­boczki we mechu, we grzi­bach a we wytla­łych pnio­kach, pod ziy­miom som myszy a ryjowki, we luf­cie lota­jom kopru­chy, muszki a myn­tle roz­to­mańte. Cza­sym sie jelyń pokoże, nikiedy dziko świ­nia prze­leci, kukułka zakuko abo wilga zaśpiywo! To wszy­stek sie dzieje bez dziyń. A co we nocy? Gdo jesz­cze ni­gdy niy był we lesie we nocy niych choć roz spro­buje. Tajym­nica zdra­dza wom już teroz: las w nocy godo! Je w nim tak gło­śno, że sie stra­chu najeść idzie!

Ze poczontku zdo sie, że je cicho, aż we łuszach dzwoni. Potym usły­szy­cie, jak tra­ska­jom suche gałonzki a gdoś idzie, postoji kwilka, jakby sie namy­śloł i już wom mrowce po ple­cach lota­jom. A to isto lezie jaź­wiec a jak wos wywo­nio, to sie bydzie boł, bar­dzi niż wy, a chnet poj­dzie nazod. Wylyn­kać to sie może­cie lisa abo sowy, bo tym stwo­rom sie łoczy świy­com a tak cichuśko sie rusza­jom, że ich pra­wie niy sły­chać! Myśla, że już mocie dość stra­szy­nio, bezto teroz ze inszej beczki:

Jedna som­siadka mi godała, jako sie stra­ciła we lesie na Niwach a niy pora­dziła śniego wylyźć bez pora godzin. Dzie­piyro chopy, co jechali na kołach na Rudziczka, droga ji poko­zali. A jo wom powiym, że w lesie stra­cić sie niy idzie, ale musi­cie dać pozor, z kie­rej strony żeście do lasa wleźli. Świat mo yno sztyry strony a reszta wyczy­to­cie po stro­mach a krzo­kach, co som jak mapa.

Jesz­cze by my se mogli wiela godać, ale naj­waż­niy­sze, żeby tyn las był i żeby nasze wnuki tyż go mogły łoglon­dać, a eli tak bydzie, to yno łod nos zależy!

Grym­lino.

(Frag­ment tek­stu Nowiny 2010 r.)

Słow­ni­czek:

men­tel – motyl,

mro­wiec – mrówka,

jaź­wiec – bor­suk,