Chlyb – Chlebiczek nasz powszedni.

• Facebook
• Pinterest
• Twitter
• Gmail
• Drukuj

Chlebiczek nasz powszedni

Ło chlebie dycki sie godo: powszedni, a to znaczy, coby my go mieli dycki, czyli we wsze (wszyski) dni. To je aż dziwne, że chlyb jymy kożdy dziyń a sie nom niy zmierznie! Jak by my tak jedli wuszty a szinki, toby już po poru dniach nom wyłaziły uszami, a żodyn by sie ani na nich niy podziwoł. Słodki rzeczy, choć takie dobre, tyż sie zbrzidnom.

Jak mi było ze piyńć lot tatulek wzion mie do kina na turecko bojka. To było ło takim synku, co łogromnie rod jodoł chałwa, a jo jom tyż miała rada. Jak sie sułtan go spytoł, co by chcioł za nagroda, to łon padoł, że yno kupa chałwy. Tatulek godoł synkowi, coby se to jeszcze rozmyśloł, ale łon sie uprził, bezto sułtan doł mu to, co chcioł! Kozoł go zawrzić do wielki izby, kaj było kupa jodła, yno, że wszystek było zrobione ze chałwy. Po poru dniach synek prosił ło konsek czornego chleba! Do dzisio to pamiyntom!

Moja starka Elza piykła jeszcze chlyb, jak jo była bajtlym, a do dzisiej go spominom!

Za to oma piykła siedym wielgich, łokrongłych pecynkow roz we tydniu, bo musiała. Myszkali we fesztrowni a do nojbliższej wsi było pora kilometrow bez las, abo ze drugi strony – bez łonki, ale tam było jeszcze dalij.

Kiejś mieli we chałpach piekaroki, abo niyśli chlyb do piekorza. Jo żech se niydowno taki chlyb narychtowała, a upiykłach w doma, ale mi sie niy udarził. Padałach se, że lepi zaniesa chlyb do piekorza tak jako starka, ale łon sie sy mie wyśmioł! Padoł, co chleby sie teroz cołkiym inaczy piecze. Poszłach sie poużalać kamratce, co już lata piecze chlyb w doma we takim automacie, a dała mi go sprobować. Dobry, ale taki, jak łod moji starki to niy był!

Grymlino.

/fragment tekstu z Nowiny 2010/

Słowniczek:

zmierznie – znudzi,
wuszty – kielbasy,
zbrzidnom – znudzą spowszednieją,
starka – babcia,
oma – babcia,
pecynek – bochenek (chleba),
fesztrownia – leśniczówka, także gajówka,
piekarok – piec do pieczenia chleba
kamratka – koleżanka.