Przoć jak sroki

• Facebook
• Pinterest
• Twitter
• Gmail
• Drukuj

Przoć jak sroki

Choć żech miała starzika fesztra, anich wiela ptoków niy znała, bo cołki życi miyszkom we mieście. Jakech była mało, mój potek dycki sie sy mnom droźnił, że jo znom aże dwa piykne ptoszki: mysz a  żaba, ale to niy była prowda.

Poradziłach rozeznać kukułka, ale yno po kukaniu. Krom tego znałach gołymbie, abo jak sam nikerzi godajom, pulty. Wiedziałach, że te, co po łowocowych stromikach skoczom to som szpoki a  kosy, ale kery je kery, to z tym już było gorzi, ale tak nojlepi ze wszyskich ptoków za modu żech znała wróble, co ich jeszcze po wsiach też nikerzi cirlipy mianujom. Długo wierziłach potkowi, że te czorne co śnimi lotajom to tyż som wróble, yny wpadły do komina, ale teroz już wiym, że je im kopciuszki na miano.

Dziepiyr jak, żech sie wykludziła ze miasto miyndzy pola a łogrody, to żech widziała roztomańte insze ptoki: szczygły, szternady a pinkawy. Byłach łogromnie ciekawo jak im je na miano, bezto tata mi kupił ło nich dobro ksionżka a potym mało lornetka. Rada sie na nich dziwom do dzisio. Teroz już wiym, że łoglondani tych łopiyrzonych stworków je lepsze niż nojpiykniyjszo telenowela we telewizorze: wadzom sie, pierom a potym godzom, ale najwiyncy to se chyba przajom, bo kożdego roku widza ich w tym samym gniozdku.

Ptoszki godajom

Ptoszki wiela nom godajom niy yno śpiywaniym, ale tyż swojim zachowanim. Jo łod nich dycki żech wiedziała, że gdoś ku nom idzie a  kaj je mój kocur Łatek, co ich zamiarowoł chycić, ale mu sie to nigdy niy powiodło.

Tak ze piyńć lot nazod na nasz plac przyleciały dwie sroki. Niy miałach ich rada, bo to som zbóje, ale taki tyż żyć muszom, bo gdo by tym świat łoporzondził! Te dwie były taki mondre, że kradły sucho karma, co żech jom wysypowała kotom. Łone tak dłogo tak długo lotały kotom nad gowami, aże uciykły. Chciałach sroki pognać, ale patrza, że ta jedna skoko po ziymi a  skrzidłym zamiato.  Padałach se: co byda takimu boroczkowi żałować a  dałach im pokój. Sroki posiedziały pora dni a  potym kajś sie straciły. Za jakiś czos zaś sie pokozały, ale prziwiodły ze sobom młode. To my mieli na placu sroczo szkółka i  tak było bez trzi lata! Ani żech sie niy obejrzała, a  godałach ło nich „nasze sroki”.

Grymlino.

(Nowiny 2009 r.)

Słowniczek:
szternad – trznadel,
pinkawa – zięba,
wadzić się – kłócić się.