%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Łodpusty
Fotografie pochodzą ze strony Polona
Łodpusty
We Żorach mieli my dwa łodpusty jedyn na wiosna a drugi na podzim. We maju były dycki dwa karasole: jedyn wielki ze lańcuchami a drugi do małych dziecek ze konikami, krom tego ze dwie-trzi szisbudy i kupa sztandow ze bombonami a ze graczkami. My by łoba ze bracikiym lecieli na tyn łodpust już ło siodmej rano, ale ze chałpy nas nikaj bez łopieki niy puszczali. Coby my sami niy uciykli, to nos straszyli, ze tam dziecka kradnom!
Do kościoła szli my ze starkom na suma, na dziewionto rano, abo ze łojcami na poł jednosto na mszo do dziecek. Starka nos kludziła daleko łod budow, bo godała, że nojprzod do kościoła a potym na rozpust. Mamulki to my dycki ubłagali, coby jeszcze przed kościołym sie snami chocioż przeszpacyrowała miyndzy sztandami, a potym zamiast rzykać, to my ło gupotach we kościele myśleli.
Jedyn roz mój bracik uwidzioł
na sztandzie ze graczkami maluśko fuzyjo, cołkiym jak starzikowo i łon jom koniecznie chcioł mieć, ale tatulek mu ji niy kupił, bo była zadrogo i synek szoł z bekiym do dom. Nojgorsze, że tako graczka kupili łojce jednymu naszymu kamratowi ze placu, a łon chcioł sie niom pokwolić! Skuli tego doł jom wszystkim synkom na kwilka potrzimać. Jak prziszła raja na mojigo bracika, łon flinta łobejrzoł, a doł pozor, że ni mo dziury we lufie. Potym był ciekawy, eli kamrat mo ku ni patrony, ale tyn synek ani niy wiedzioł ło czym moj bracik godo! Bezto synek gibko wrocił gewera kamratowi, a ze wrzaskiym polecioł do dom, że na łodpuście fałszywe strzelby sprzedowajom!
Dycki popołedniu chodzili my ze starkom, abo ze potkom na niyszpor. Jo łogromnie rada tam szła, bo nasz farorz przi łodpuście łoblykoł taki łogromnie stary niyszpornik, co w nim wyglondoł jak prawy krol. Tyn zabytek był wyszywany perełkami, złotymi niciami, kolorowymi kamiyniami a ze zadku mu go dwa ministranty trzimały, coby sie po ziymi niy wlykł. Jak se teroz pomyśla, że tyn niyszpornik musioł swoji wożyć, to niy dziwota, że po godzinie naszymu farorzyczkowi pot kapoł ze czoła wielkimi kropkami..
Szkoda, że teroz już ani we łodpust ni ma tyj parady, ale isto go dali do kościelnego muzeum!
Grymlino.
Jeśli podoba Wam się to opowiadanie zapraszam do przeczytania innych z serii po naszymu.
Słowniczek:
karasol – karuzela,
szisbuda – strzelnica,
bombony – cukierki,
graczki – zabawki,
buda, sztand – kram, stoisko,
raja – kolejka,
dać pozor – zauważyć,
patrony – naboje.
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Utopek czy utopcula i wujek Francik
Utopek czy utopcula i wujek Francik
Kiedyś razem z tatą i babcią odwiedziłam dalekich krewnych, którzy mieszkali w Maciejkowicach (dziś dzielnica Chorzowa). W domu zastaliśmy ciotkę Bertę i jej męża Stanika, ale moja babcia zapytała o jeszcze jednego członka rodziny – wujka Francika, który był nieobecny.
-Kaj by tyż mogł być mój roztomiły braciszek? No, przeca na zolytach u utopcow! – zaśmiała się ciotka Berta.
Wieczorem wujek Francik wrócił do domu z wiaderkiem pełnym płoci i okoni. Złowił nawet jednego karaska, ale na moje pytania o utopców odpowiadał niechętnie, mrucząc pod nosem, że ciotka Berta mi jakiś głupot nagadała. Wujek Franciszek obawiał się wtedy, że ciotka Berta opowiedziała mi o jego przygodzie sprzed lat.
Jako młody chłopak,
Francik nie wylewał za kołnierz i często wracał z zabawy, będąc pod wpływem alkoholu. Tamtej nocy pożegnał się z kolegą na rozstajach i raźno ruszył w kierunku swojego domu. Droga prowadziła skrajem lasu. Była połowa sierpnia, a po rozgwieżdżonym niebie sunął księżyc w pełni, więc wąska, piaszczysta ścieżka była widoczna jak na dłoni.
Nagle młodzian w coś się zaplątał i potknął. Na ziemi leżał kolorowa chusta, którą dziewczyny okrywały plecy. Schylając się po nią, zauważył , że w oddali mignęła wysoka kobieca postać w ciemnej spódnicy i jasnej koszuli, na którą spływał ciemny warkocz. Dziewczyna nie zareagowała na wołanie, więc postanowił ją dogonić i oddać zgubę. Tymczasem nieznajoma skręciła w stronę pobliskiego stawu i zniknęła za krzakami.
Młodzieniec podkradł się na palcach, żeby podglądnąć, co ona tam może robić? Zobaczył wtedy, że śledzona przez niego młoda kobieta już zdążyła rozebrać się do naga i brodząc, coraz głębiej zanurzała się w wodę. Jej jasna, oświetlona księżycem postać wyraźnie odcinała się na tle ciemnych zarośli. Wtedy Francik postanowił spłatać jej figla! Miał zamiar schować ubranie dziewczyny. Na moment odwrócił głowę i rzucił okiem w stronę, gdzie powinno się ono znajdować, ale tam leżała tylko kupa gnijących liści!
Kiedy ponownie spojrzał na młodą kobietę zażywającą nocnej kąpieli, skamieniał z przerażenia. W płytkiej wodzie taplał się mały obrzydliwy, zielony stworek, klaskał w ręce i śmiał się do rozpuku! Podobno wujek Francik nie pamiętał, jak dotarł do domu, ani kiedy zgubił chustkę, którą zamierzał zwrócić owej tajemniczej damie!
Kiedy żyła jeszcze jego matka, często wspominała o tym, że nigdy wcześniej nie widziała swojego syna tak przerażonego, jak owej nocy! Nie wyjaśniło się też kogo wujek Francik tak naprawdę spotkał : utopka czy może utopculę?
Elżbieta Grymel.
Jeśli chcesz przeczytać inne opowiadania o utopcach klikaj.
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
HUBERTUS – E. M. Grymel
Hubertus
W rynce a nogi zima była
I trowa sie łod mrozu szkliła!
Wczas rano ludzie postowali,
A ku lesie gibko pognali.
Tam na niwie jeszcze zielonej
We kupki sie małe zebrali
I chocioż fest zymbami szczyrkali
To msze świyntej nabożnie suchali,
Do Huberta roztomiłego,
Coby im doł gonu dobrego!
Gośno poczontek łodtrombili,
Darz bor! myśliwce zawołali
I jedyn po drugim ruszali
Na lasa kraj, kaj feszter stary
Tak porozdzieloł stanowiska,
Coby myśliwce niy pojrzeli
Ze bliska śmierci we łoczyska!
Teroz yno czorny kruk do kruka
Na dymbie szumnym gośno kracze,
Że już w las poszli naganiacze!
I chociaż dzisio je niydziela
Larma wiela i butlu tela…
Hnet na zwiyrzina padła trwoga
Uciekajom wiela yno siły
Te boroczki majom we nogach!
Łoroz strzały słyszeć i wrzaski
Do żodnego już ni ma łaski!
Po boru, po lesie echo niesie
Niechaj już ludeczkowie wiedzom,
Że to myśliwce w lesie siedzom!
Troszyczka jeszcze postrzylali,
Potym gonu koniec łodtrombili,
I z ułowkiym nazod sie kludzili.
Tam na niwie jeszcze zielonej
Pobitego zwierza położyli…
W słoneczku porannym Hubertus
Po zamarzniyntej chodził łonce
Schylony i markotny liczył
Powionzane w paczki zajonce,
Sorniki, co leżom bez życio,
I jelenie o kwistym łoku
Ze chłabinkom zielonom u boku,
I jaźwce – te prawe gryfczoki,
I liszki – ryszawe szkłodzioki…
Ludzie tak cołkiym bez powodu
Zebrali im życie za modu!
Z łowu radujom sie bogocze…
Nad pobitom zwierzinom yno
Gośno staro sygnałowka płacze.
Grymlino
Jeśli podoba się Ci ten wpis i chcesz przeczytać inne koniecznie zajrzyj do działu po naszymu oraz poezji.
Słowniczek:
szczyrkać zymbami – dzwonić zębami (z zimna),
larmo, butel – gwar, hałas,
markotny – smutny,
sorniki – sarny,
chłabinka – gałązka,
jaźwce – borsuki,
liszki – lisy.
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Kroniki Rybnickie 1983 – wspomnienie debiutu literackiego
Kroniki Rybnickie
Witajcie,
tym razem chciałabym Wam przypomnieć mój debiut. Mój pierwszy tekst „O utopku z Ławczoka” został opublikowany w książce pt. „Kroniki Rybnickie” w 1983 r. Jak widać, na załączonym obrazku – okładka jest już sfatygowana, często bowiem wracam do jej lektury. Jeśli chcielibyście przeczytać, obejrzeć książkę w całości – znajdziecie ją w naszej bibliotece miejskiej – zapraszam.
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Kaj sie te Ślonzoki tak śpiychajom?
Fotografia na wizualizacji pochodzi ze zbioru NAC
Kaj sie te Ślonzoki tak śpiychajom?
Za bajtla radach chodziła do kościoła ze starkom, bo tam śpiywali taki wesole, drabki pieśniczki a myślałach, że tak je wszyndy, ale na to, że tak ni ma, prziszłach dziepiyro, jak żech zaczłach jeździć po Polsce.
Było mi ze piytnoście lot, jak my sie wybrali z naszom potkom na wycieczka do Kielc. We planie było tyż zwiydzanie klosztoru na Świyntym Krziżu. Było nos ze szterdziyści ludzi w roztomańtym wieku, bezto jak my wleźli do kościoła zaroz sie zrobiła wielgo ciźba, bo w pojstrzodku byli jeszcze jakiś cudze pontniki. Na prawo wele mie stoł Stanik Kulik, łogromnie zmierzły chop, co rod z bele czego robił haja! Jak yno usłyszoł, jak tam ludzie śpiywajom, zaroz puścił swoja lajera:
-Trzimejcie mie, bo niy zdrzierża! Kaj my trefili, żeby w takim świyntym miejscu taki dudy spuszczać!
Padoł prowda, bo jo tyż nigdy jeszcze niy słyszała, coby gdoś tak pieśniczki naciongoł, ale niy musioł tego tak głośno godać, bo jedyn frater, co sie przeciskoł miyndzy ludziami przistanoł wele niego, a cichuśko sie spytoł:
-Państwo ze Śląska? Bardzo proszę zaczekajcie na mnie po mszy przed kościołem…
Jo se myślała, że taki gańby niy przeżyja, bo co nom tyż tyn fraterek może pedzieć?
A łon nom jeszcze łobrozki prziniosł! Dobro kwila snami pogodoł, a łogromnie sie radowoł że Ślonzokow spotkoł, bo był ze naszych stron. Ze swoji łojcowizny mioł do Żorow tela, co czopkom ciepnońć, ale downo już tam niy był, bo jego łojcowie pora lot nazod umrzili.
Było mi już bez trzidzieści,
kiej ze dzieckami a kamratkom pojechałach na pońć do Mogiły pod Krakowym (teroz to je Nowo Huta). Trefili my na koniec msze. Wele nos we ławce siedli se dwa chopy, co do cuga wsiodali we Katowicach. Miejscowe ludzie zaśpiywali piyrszo pieśniczka niby cołkiym normalnie jako u nas, za to jak prziszoł refryn, to dwa katowiczany a nasze dziecka popruli do przodku a mogilany łostali we zadku, ale za moment jedni i drudzy przestali śpiywać a zrobiło się „cicho jak we kościele”. Łoroz słyszymy:
-Witam braci Ślązaków! Śpiewajcie na chwałę Bożą!Braciszek łorganista zagroł aż trzi pieśniczki po naszymu, wielgo szkoda, że my niy mieli prziwilije go poznać!
Grymlino.
Jeśli podoba się Wam ten tekst zapraszam do przeczytania innych w dziale po naszymu.
Słowniczek:
bajtel – dzieciak, dziecko,
potka – matka chrzestna,
roztomańty – różny,
zmierzły – marudny,
czopkom ciepnońć – blisko,
pońć – pielgrzymka,
prziwilijo – okazja.
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Jak niy dostać dobrej roboty?
Jak niy dostać dobrej roboty?
Człowiek sie dycki staro dostać, co nojlepszo robota, ale czasym som se co wywiedzie a wyndzie na łopy! Przekonała sie ło tym moja chrześnica Hanka. Tam kaj robiła, ni miała źle, ale sie ji już trocha mierzło ma jednym miejscu siedzieć. Bezto znodła we gazecie anons łod jednej firmy na drugim końcu Polski, co dowała lepsze zarobki od dobrej roboty. Dziołcha mogła tam pojechać w kożdej kwili, bo chocioż i stukła trzidziestka, porzad była „singelkom”.
Napisała piykne CV
( za naszych czasow godało sie „życiorys”), a czekała, co z tego bydzie dalij. Łodpowiydź prziszła za miesionc. Hanka siadła do cuga a pojechała nad morze. We firmie jom prziwitoł starszy panoczek we brylach – som szef! Łon był Duńczyk, ale godoł śniom yno po angielsku.
Zaroz na samym poczontku spytoł sie Hanki, eli zno jeszcze jaki cudzy jynzyk? Łona troszka szprechała, ale tyn panoczek uznoł, żeby sie musiała jeszcze wiela nauczyć! Na to szczyńści spomniało sie dziołsze, że umi tyż troszka po rusku. Duńczyk sie łośmioł a padoł, coby mu zarecytowała jaki wierszyk. Łona znała yno jedyn, łod Puszkina, ale to na zatym stykło.
Tak se piyknie godali już bez poł godziny, kiej łoroz szef spomnioł se, że Hanka rada czyto ksionżki. Dziołcha napisała, że rada czyto, ale ksionżki fachowe, yno se niy umiała spomnieć, jak to bydzie po angielsku, bezto nic niy prostowała, a chop se myśloł, że łona przaje tej „piyknej literaturze”.
-Jakiego autora pani łostatnio czytała? – spytoł się tyn roz po nimiecku.
Hanka zrobiła sie zielono łod strachu. Wystynkała, żeby raczyj by łodpedziała po angielsku, ale nic i niy przichodziło do gowy, bezto wymyśliła, że je miłośniczkom poezyje. A mo rada wiersze łod ksiyndza Twardowskigo, bo coś tam jeszcze ze podstawowki pamiyntała.
-A pani zno tyn poeta? – Duńczyk spytoł sie po polsku swoji sekretarki.
Teroz ta baba zbladła, a dech ji isto zaparło, bo słabiuśkim głosym łodpedziała:
-Nie kojarzę! – a klapła na stołek, jakby gdoś śni luft wypuścił.
No a było po godce! Co prowda, padali Hance, że sie do miesionca do ni łodezwiom, ale łona już wiedziała jaki bydzie wynik! Tam na siyni stoło jeszcze dwaścia takich gupich jak łona ze cołki Polski.
Grymlino. Nowiny Wydanie: 2011/19 (2807)
Słowniczek:
mierzło – nudziło się,
znodła – znalazła,
bryle – okulary,
szprechać – (żartobliwie) mówić po niemiecku,
stołek – krzesło.
Zapraszam do czytania tekstów po naszymu.
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Październik – Po Urszuli w ciepłyj koszuli!
Październik – Po Urszuli w ciepłyj koszuli!
Momy już październik a trza sie cieplij łoblykać. We drugi połowce miesionca czynsto sie już śniyg abo i leki mroz pokozywoł, chocioż do zimy było jeszcze daleko. Jak żech była bajtlym, nasza somsiadka, rodym łod Czynstochowy, dycki na podzim śpiywała tako pieśniczka: Szła Urszula po łonce, rozsypała pereł tysionce, słonko wstało wyzbiyrało…
Jo zaroz była ciekawo, kaj ta Urszula chodziła, coby se tych perełkow nazbiyrać a prziniyść mamulce! Dziepiyro starka mi pedziała, żebych śnich wiela korzyści ni miała, bo to je zamarzniynto rosa! Byłach łogromnie zło, że mie w tej pieśniczce nabrali, ale pamiyntom jom do dzisio!
Październik, to był prawie tyn czas, kiej gospodynie zaglondały do skrziniow na gorze a do szrankow. Wietrziły kożuchy, rube chusty a wołniane ancugi. Wszyski ciyńsze łoblecze pakowały do płóciennych miyszkow a potym do szrankow. Coby mole ich niy zeżarły, wiyszały we pojstrzodku pukety bagynci. Chopy szli na gora po boty ze cholewami a zimowe strzewiki łod familije. Potym ich mazali sadłym abo czornym, fabrycznym gutalinym. Na Wszystkich Świyntych ludzie szli na cmyntorz obleczyni jak na zima.
Za mojich modych czasow tyż to tak wyglondało.
Mantle a kurtki wyciongniynte ze nylonowych bojtlow długo trza było wietrzić, bo inaczy by sie dziecka we szkole śmioły,
że śmierdzom myszami!
Była żech we szostej klasie, kiej mamulka kupiła mi modry mantel ze modnego w tynczos laminatu. Oblykłach se go, jak żech szła świycić na cmyntorz. Mojim kamratkom łogromnie sie widzioł, ale jedna tako Ewka koniecznie mie chciała znerwować, bo padała, że musioł być ze przecyny, bo inaczy to by mi go mamulka niy kupiła, bo sztyjc ni mo piniyndzy! To była łogromno zniewaga a jo i tego niy mogła przepuścić, bezto zaroz my sie wzieny za kudły! Skończyło sie na tym, że jo se wypoliła dziura we mojim piyknym mantlu. W doma było kozani, alech sie niy prziznała, ło co poszło. Nojgorsze, że musiałach chodzić dali we starej jakli! Na Godni Świynta przijechała ciotka ze Rajchu a nawiozła roztomańtych żurnalow. We jednym były modne aplikacje. Jo se tyż tako zrobiła a mantel był uratowany.
Grymlino. Nowiny Wydanie: 2010/42 (2778)
Słowniczek:
łoblykać – ubierać,
ancug – ubranie, kobiecy strój chłopski,
płóciynny miyszek – woreczek z płótna,
bagynć – roślina bagno zwyczajne,
mantel – płaszcz,
jakla – bluza, kurtka.
Zapraszam do czytania innych opowieści po naszymu.
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Dakiel na liszki – Starzikowa Asta
Ilustracja jamnika pochodzi z kolekcji https://digitalcollections.nypl.org/
Dakiel na liszki – Starzikowa Asta
Mój starzik potrzebowoł psa na liszki, co sie fest rozpanoszyły we Baranioku. Łod przociela ze Maciejkowic dostoł modego dakla. Psiok był był łogromnie mały podle swojigo braterstwa a taki troszka niy wydarzony, ale dzieckom sie fest widzioł. Tak sie suka Asta znodła we Baranowicach. Gibko urosła a łogromnie była wizgerno, bezto i wszyjscy przoli, a starzik mioł noreście kamrata do lasa! Roz-dwa nauczyła sie wykurzać lisa ze nory, bo była maluśko a wszyndy wlazła.
Jedyn roz Asta poszła ze starzikiym na niwa, co ji godali Kympa, bo na pojstrzodku miała tako sporo gorka a na łokoło bażoły. Dakle niy som nojposłuchliwsze, bezto jak Asta trefiła na dziura we ziymi zaroz do ni wskoczyła a niy pomogło żodne wołani!
Suka darła do przodku, a co kwila poszczekiwała, isto trefiła na jakigoś zwierza. To sie mogło źle skończyć, bo nora, kaj wlazła Asta, niy była łod lisa, yno łod jaźwca. Jaźwiec je wiynkszy a szyrsze gonki kopie. Czasym lis do jaźwcowej nory wlezie, jak sie mu swoji kopać niy chce, bo ziymia je za twardo na jego maluśki szłapki. We przirodzie jednako tyż ni ma wszystek tak łaps: nojprzod trza właściciela ze dziury wykurzić! Jaźwiec mo rod czystość a porzondek, a lis-chytrus nasro mu do pojstrzodka a cołko nora je już jego. Starzik mioł nadzieja, że Asta wylezie drugom stronom, bo te jeji szczekani coroz gorzi było słyszeć, chocioż łona była fest dociyrno, ale potym usłyszoł, jakby gdoś pora razy ciepnoł piosek sztychowom, a za moment coś skoczyło we krzoki na kympie.
No to już starzik był w doma:
jaźwiec Asta we dziurze zakopoł! Łopatka we rukzaku starzik mioł, ale niom wiela niy zrobił, bo dziura szła pod korzynie starego dymbu. Jedyne wyńście ze tej sytuacyje było takie, coby gibko polecieć po ludzi do pomocy, bo inaczy pies mog sie udusić! Starzik powiesił swoja czopka na krzoku, kaj dakel wlozł, bo we lesie jedyn krzok je do drugigo podany, a za ćwierć godziny był nazod ze trzyma chopami. Rozkopali prawie cołki bok gorki, dostali sie do jaźwcowej jamy, ale psa niy znodli. Już mieli iść ku chałpie, jak posłyszeli nojprzod dropani a potym uradowane szczekani, Asta wylazła sama!
Grymlino. Druk: „Nowiny” w roku 2010.
Drogi czytelniku jeśli podoba Ci się ta opowieść i chcesz poznać inne zajrzyj tutaj.
Słowniczek:
liszki – lisy,
dakiel – jamnik,
barzoły, bażoły – bagna,
jaźwiec – borsuk,
dociyrny – dokuczliwy, agresywny,
rukzak – plecak,
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Piykne zymby
Piykne zymby
Moja kamratka Cyjka była we Rajchu u swoji kuzynki Trudki. Ta baba miała łogromnie piykne, bioluśkie zymby. Cyjce sie tyż takich zachciało, ale jeji dyntysta, co do niego lata już chodziła, takigo gryfnego gybisu zrobić niy poradził. Bezto Trudka dała ji adres slonski kliniki, kaj se ta szuflodka zrobiła. Jak yno Cyjka przijechała nazod, to prziszła do mie, cobych śniom tam pojechała, bo sama ni miała łodwagi sie tam puszczać.
Siadły my do busa a za trzićwierci godziny były my na miejscu. Klinika my znodły roz dwa, ale jak żech uwidziała te marmurowe schody a łokna na poł chałpy, prziszło mi do gowy, że sam łacno niy bydzie, alech niy chciała Cyjki nerwować!We pojstrzodku była tako recepcyjo jak poł naszej chałpy! Stoły tam trzi flyjgery, ale wcale na nos niy dały pozor, yno dali klachały. Jak im kamratka padała, że my som ugodane na czworto, to jedna pojrzała na nos ze wiyrchowiska a padała:
-No, to która z pań? Bo my hurtem nie przyjmujemy! Aha, a pierwsza wizyta kosztuje sto pięćdziesiąt złotych, mam pisać czy nie?
Te dwie szwestery, co stoły wedle, łobleciały nos łokiym z wiyrchu na doł, a miały przi tym taki machy, jakby żaba społkły. Widać my sie im niy widziały: Cyjka we szatach po Trudce a jo we biołych galotach a laczkach, co wyglondały prawie jak od Dolce i Gabany, ale yno prawie!
Za kwilka prziszoł młody doktorek a wzion Cyjka do gabinetu, a co i tam padoł, to jo bez dźwiyrze słyszała, bo godoł tak głośno, jak do jaki guchej.
Zombki i piykne łobiecoł, ale jak padoł wiela sie bydzie musiała naciyrpieć, a na wizyty naprzijyżdżać, to mie na poczekalni nogi same zaczły lotać łod strachu!
Za piyńć minut upłakano Cyjka wyleciała na recepcyjo.
-Co sie stało? – spytałach sie wylynkano.
Kamratka rozbeczała sie na całego:
-Ty wiysz, co łon mi padoł? Że to bydzie kosztować trzidziyści!
-Nejści euro? Za jedyn zomb? – dopytowałach sie, bo cosikej mi to niy grało.
-Dziołcha łoprzitomnij! – wrzaskła na mie Cyjka. – Sam je Polska, sam we euro niy bierom! Trzidziyści ale tysiyncy!
Tego było na mie zatela, nogi mi sie ugiyny a padłach na ziym jak długo, a skuli kamratczynych zymbow kości żech se potrzaskała!
Grymlino. Nowiny Wydanie: 2011/32 (2820)
Słowniczek:
szuflodka, gybis – proteza zębowa,
flyjgery, szwestery – pielęgniarki,
ugodane – umówione,
galoty – spodnie,
laczki – klapki,
dźwiyrze – drzwi,
potrzaskać – potłuć się.
Zapraszam do przeczytania innych tekstów po naszymu.
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Bez telefon ze mamulkom – rechtorskie starości
Rechtorskie starości
Moja kamratka Ilona, co uczy we szkole podstawowej, dycki godo, że choć je tako staro, coby mogła być starkom łod swojich uczniow, to czasym musi im zastompić mamulka!
-Przedstow se, że jo mom we piontej klasie dwanoście dziołchow a yno szejść synkow. Synczyska fest zgłobiajom, ale ze dziołszyskami je wiynkszo utropa! Nojgorzi je po WF-ie, te bardzi rozwiniynte pokupowały se biustonosze a tym małym, chudym sie przekwolajom a działajom na nerwy.
We szczwortek, zaroz po gimnastyce mieli sy mnom polski. Zawołałach do tabule Aśka, nojmyjszo dziołszka we klasie. We piyrszej kwili żech sie wylynkała, że sie i co stało, bo na plecach miała mały pukel, ale jak żech pojrzała na te dwie niyrówne gorki ze przodku, byłach w doma!
Pytałach jom potym, coby łostała na pauzie.
-Co ci sie stało? –pytom sie, a łona sie yno rozbeczała a niy chciała nic godać! Bezto poradziłach dziołszce, coby pogodała ło tym ze swojom mamulkom.
-Nie mogę, proszę pani, bo mama jest w delegacji…
Potym zaczła godać, że je w doma ze starkom łod mamulki, a łona na babski tymaty ze smarkulami niy godo, yno zaroz żynie Aśka do nauki!
-I widzisz dziołcho – padała mi kamratka – jo staro baba musiałach zastompić mamulka łod szkolorki! Ale gibko sie wszystek wyjaśniło. Asia wiedziała, że dziołchy ze klasy zaś sie bydom śni śmioć na WF-ie, bezto chciała im udowodnić, że ni ma łod nich gorszo! Wyciongła ze szranku jakiś stary mamulczyny biustonosz, ale był na nia zawielki, bezto go zawionzała na wynzeł na plecach. Po cichu liczyła na to, że niy bydzie tego widać!
Jak sie Ilona zaczła dalij dopytować,
dziołcha spuściła gowa a prziznała sie, że ze przodku nacisła niywypranych fuzekli, no i teroz jak sie zgrzoła, to łone tak fest śmierdzom, że ani dezodorant niy pomogo! Za doradom Aśka poszła do łaziynki a wciepła całe te „chomonto” do nylonowego bojtla, co i go rechtorka dała, a potym wsadziła wszystek po cichu do tasze. We wieczor pogodała bez telefon ze mamulkom a za trzi dni łobie poszły do sklepu ze bieliznom.
-A skond to wiysz? – pytałach sie Ilony, jak my sie spotkały za pora dni.
-Mom swoja tajno broń – telefon kontaktowy do łojcow!
Grymlino. Nowiny Wydanie: 2011/42 (2830)
Słowniczek:
utropa – klopot,
tabula – tablica,
pukel – garb,
nacisnońć – włożyć,
fuzekle – skarpetki
nylonowy bojtel – worek foliowy,
tasza – torba, także tornister lub plecak,
rechtorka – nauczycielka.
Zapraszam do czytania po naszymu.
