Szczworty krol
Szczworty krol
Jak sie Dziecionteczko narodziło, to go chcieli nawiydzić aże sztyry krole ze dalekich krajów, było im Kasper, Melchior, Baltazar a Atraban.
Ci trzej byli fest bogaci, bezto niy starali sie ło podaronek do Jezuska, ale Atraban musioł sprzedać wszystek, co mioł a za te piniodze, kupił trzi drogi kamiynie, bo chcioł ich dać Świyntej Rodzinie. Było ze tym trocha graczki i Trzej Krolowie na niego niy poczkali, yny go odjechali, bezto łon jechoł za nimi prosto do Jerozolimy, ale na pustyni spotkoł Żyda, co go zbójniki napadli. Szkoda mu było chopa i zawiozł go nojbliższej oazy a zapłacił za jego lyczyni.
Za to tyn Żyd mu padoł, że Jezusek narodził sie w Betlejem i Atraban zaroz tam pojechoł, ale zaś było niyskoro, bo Świynto Rodzina musiała uciekać do Egiptu. Jednako szczworty krol niy zlonkł sie drogi, yno pociongnoł za nimi, ale porzad niy poradził ich dognać, bo po drodze ludziom sztyjc pomogoł: jednymu kupił szaty, drugimu krowa, trzecimu dłogi popłacił i tak mu zeszło trzidziyści lot. Na koniec dowiedzioł sie, co Jezus nauczo teroz we Jerozolimie i poszoł tam piechty, bo konia tyż sprzedoł, coby spomoc jakigoś biydoka.
Jednako zaś prziszoł niyskoro,
bo Jezusa już na Golgota kludzili. Atrabanowi łostoł jeszcze jedyn drogi kamiyń, a chciał za niego Ponboczka łod mynki na krziżu wykupić, ale rzimiany sie śniego wyśmioli! Upłakany stary krol wylozł ze Jerozolimy a siod se pod wielgim stromym kole miejski bramy. Łoroz uwidzioł karawana. Kludzili tam tako mało dziołszka, co jom kupce chcieli sprzedać za łojcowe dłogi i łon jom wykupił za łostatni kamiyń a posłoł do dom.
Jak tak siedzioł zrobiło mu sie jakoś niyłonako i pomyśloł se, że bydzie umiyrać, ale łon jeszcze ze całego serca pragnoł Ponjezusa łoboczyć!
I stoł sie cud: Ponjezus som ku nimu prziszoł!
– Atrabanie – padoł – Przeca my sie potkali bez sto razy! Pamiyntosz tego syneczka, coś mu nożka łopatrowoł – to był jo! A ta dziołszka coś łod gańby wykupił – spominosz se? Abo tego Żyda, co go zbójcy napadli… Coście uczynili dobrego drugimu człowiekowi, to mieście uczynili…
A potym Ponjezus wyciongnoł rynka a pokludził starego, dobrego krola prosto do Raju.
Grymlino.
Jeśli podobało Ci się opowiadanie “
“Szczworty krol” to zapraszam do czytania innych z cyklu po naszymu
Koniecznie zajrzycie na mój profil na Facebook.
Pocieszno kolynda
POCIESZNO KOLYNDA
Tako pocieszno kolynda przidarziła sie naszyj familiji tak ze dwa lata po drugij wojnie, kej mie jeszcze na świecie niy było!
To była niydziela, a farorz miol prziś kole czwortej po połedniu. Moja ciotka Gryjtka szła na noc do roboty do łodlywnie, ale skuli awaryje musiała być tam pryndzy. Moja mamulka (wtynczos jeszcze frelka!) miała inwentaryzacyjo we sklepie, a jejich brat Francik polecioł do swoich znajomkow, co im starka krzyżyk a świyczniki pożyczała.
Mieli ich zaroz prziniyść nazod, ale isto przepomnieli, a farorz mioł być za kwila i starka se fest nerwowała. Porychtowała już wszystekJak trza było: stołek do farorza przykryła biołym hantuchym, a na staro, pogruchotano leżanka ciepła kaszmirowo chusta zdziebko pożarto łod moli, bo nic lepszego ni miała.
Jak na ujma,
ksiondz był rowno ło czwortej, a tu żodnego modego we chałpie niy było! Kapelonek nojprzod porzykoł, potym izba wykropił, a na koniec zaczon sie ło wszystkich pytać, ale niy skończył, bo ministrant co śnim był, przewrócił chojinka. Tyn najduch chciał se wziońć piernik, co na ni wisioł, ale isto był za fest prziwionzany, bo sie leko serwać niy doł! Starka gibko tyn strom postawiła nazod, tam kaj stoł a kapelonka przeprosiła za tyn butel. Łon sie yno łośmioł, wyciongnoł swój heft, a położył na stoł.
Starka sie kapła, że bydzie siadoł a podłożyła mu zaroz stołek ze biołym hantuchym, ale kapelonek padoł, że łon woli na miynkim, a siod se na leżanka, zanim starka go łostrzygła. Borok wpod zadkiym do dziury, że yno gowa, rynce a wyglancowane szuły było widać! Starka myślała, że sie spoli łod gańby! Na to szczyńści przilecioł Francik ze kamratym, a polekuśku zaczyni kapelonka spomiyndzy tych fedrow wyciongać, dugo to trwało, bo trza było dać pozor, coby ksiyndzowi sutanny niy potargać.
W końcu sie im to powiodło, ale kapelonek na wieczorno mszo niy zdonżył, yno posłoł na fara tego rajcatego ministranta, coby farorz go zastompił. Potym jeszcze dugo czyścili kapelonkowo sutanna kartaczym do łachow, bo tako była siwo łod marasu, co w leżance sie nazbiyroł bez telki lata! Po wieczerzy, co starka uwarzyła, kapelonek szoł dali a kolyndowoł aż do połnoce.
Grymlino.
Jeśli podobało Ci się opowiadanie “POCIESZNO KOLYNDA” to zapraszam do czytania innych z cyklu po naszymu
Koniecznie zajrzycie na mój profil na Facebook.
Eli zwiyrzina richtik godo we Wilijo?
Eli zwiyrzina richtik godo we Wilijo?
Tego to tak doprowdy żodyn niy wiy, bo bezmała, ci co słyszeli bydlōntka godać, już downo niy żyjōm, a to bezto, że jeszcze przed Nowym Rokym umrzić muszōm.
Starka Szczygliczka kejś godała, że czasym to takim ciekawskim ludziōm Pōnbōczek jeszcze trocha czasu podaruje, ale już niy pożyjōm dłōży jak do drugi Wilije. Inksi zaś tuplikowali, że tacy to bydōm żyć i sto lot, podwiel sie niy wygodajōm, co richtik słyszeli. Jednako muszōm se dać pozōr, coby ich kery na piyrszym spaniu niy wypytoł, bo wtynczos wszyjstek wyśpiywajōm jak na świyntyj spowiedzi. Sami widzicie, że jo sie tela nagodała, a wy żeście wiela mōndrzyjsi s tego niy sōm!
Za bajtla
to jo sie takich roztōmajtych godkōw nasłōchała przi szkubaniu piyrzo. Starzik Kōnsek godoł ô tym, jak jedyn chop podsłōchowoł swoji konie. Kōń bōł ôgrōmnie markotny, bezto kobyła spytała sie go, co mu je?.
– Ano, beczoł bych, bo za pora dni naszego gospodorza powiezymy na cmyntorz! – padoł kōń.
– Ale ôn je jeszcze żywy, samach widziała! – ôdpedziała kobyła.
– Ale za kwilka świtnie nogami, jak sie dowiy, że ôd niego synka, co latami zbōjowoł, chyciyli i go we gospodorzōw pogrzyb na tyj szubiynicy, co przi drodze na cmyntorz stoji powieszōm!
Wiyncy już bezmała gospodorz niy słyszoł, chyciył sie za serce, pod na ziym i już wiyncy ś ni niy stanył.
Podle starki Szczygliczki zaś było tak: Jedna baba podsłōchowała swoji barany, co na zima ze gospodorzym ze pasiynio we gōrach prziszły. Jasności sie dowiedziała, yno że nic s tym niy poradziła zrobić. Bo inakszy by jōm śmierć do roku potkała,
a tego gospodyni niy chciała, bo dziecka miała jeszcze małe.
Bezmała te barany naklachały na swojego pastyrza, że pełno babōw ku niymu chodziyło, a ôn żodnyj niy przepuściył! Barany padały, że jakby sie yno baba przeblakła, że cosikej ô tym wiy, to by jōm jeji chop zaroz zabiył. I tak chocioż sie w ni warziło, to bez kupa lot yno mu prziświodczała: Mosz prawie chopeczku!
Jo se myśla, że stōnd wziyna sie ta godka, że jak kery myni wiy, to lepszy śpi a dłōży pożyje!
Ale doś tego straszynio!
Przeca musza jeszcze Wszyjskim na te Godni Świynta powinszować: Życza Wōm, Roztōmili, piyknych, pogodnych a biołych Świōnt, bogatych geszynkōw pod chojinkōm a jeszcze wiela a wiela Błogosławiyństwa ôd Dzieciōnteczka Roztōmiłego.
Grymlino.
Jeśli podobało Ci się opowiadanie “Eli zwiyrzina richtik godo we Wilijo?” to zapraszam do czytania innych z cyklu po naszymu
Koniecznie zajrzycie na mój profil na Facebook.
Adwyntowe roroty
Adwyntowe roroty
Ani my sie niy ôbejrzeli , a zaś mōmy adwynt. Mamulki już myślōm, coby tu ku Wiliji pokupić a przirychtować, nasze tatulki tyż chcōm przed Godnimi Świyntami wszystek wyporzōndzić, a dziecka już sie starajōm, eli Mikołoj abo Dzieciōntko prziniesie im te ôbsztelowane gyszynki!
Za moich, modych czasów było jednako troszka inakszy. Ô tym, co uwarzić na Wilijo, nasza mamulka myślała dziepiyro tak tydziyń przed niōm. Żodnego wynokwianio niy było, yny te jodła, co dycki być musiały: moczka, a roz za czos tyż siymiyniotka ze grzibami, bo kōnopiotki żodyn u nos niy mioł rod, potym jeszcze makōwki, ryby ( czasym kapry, kedy indzi morski) a śledzie we ôccie, co tatulek mioł rod. Inksze jodła tyż były, jak piniyndzy było wiyncy, ale jak my wszystek policzyli: sōl, cuker, chlyb, nasze jabka a ôrzechy, to nōm dycki bez dwanoście dań wyszło! Na wielgi gyszynki my, dziecka niy liczyli, bo tyż niy było ich ze czego kupować, ale dycki my sie radowali, że te świynta hnet bydōm, to se pōmaszkecymy, a ku tymu bydymy mieć kupa frajnego czasu!
Jednako nojprzōd my musieli deptać do kościoła
na 6 godzina rano, na roroty! Teroz we nikerych parafijach to sōm roroty tyż o 6 godzinie, ale we wieczōr! Stować sie niy chciało, czowiek zymbami dzwonił, ale do kościoła lecioł, bo musioł! Ministranty przi dżwiyrzach kościelnych wydowali taki ôbrozeczki, co ich trza było na papiōr przilepić a potym pokredkować i pokozać farorzowi, jak prziszoł na kolynda. Jak kery łebōń sie kaj ôbijoł, to ôbrozka już niy dostoł, chocioż we kościele był, bezto żodyn niy chcioł prziś za niyskoro. Jo jedyn roz miała angina i pora ôbrozkōw mi brakowało, to farorzyczek padoł, że mōm tyn wielgi ôbrozek “postrzylany” a mie ôgrōmnie gańba było!
Po rorotach to my już nazod do dōm niy szli, yno prosto do piekorza po żymły a kołoczki. I wiycie, że je mi porzad tesno za tymi żymłami, co we zymbach aże trzeszczały, jak sie ich gryzło. Taki to yno u jednego piekorza we Żorach mieli, a spomiōm ich do dzisio! Potym zaś nazod na kalup do szkoły, coby na ōsmo godzina zdōnżyć! We szkole sie wiela razy spać chciało i bajtel wiela sie niy nauczył, to potym musioł w dōma nadgōnić, a na drugi dziyń zaś to samo było ôd nowa!
Grymlino.
Jeśli podobało Ci się opowiadanie “Adwyntowe roroty” to zapraszam do czytania innych z cyklu po naszymu
Koniecznie zajrzycie na mój profil na Facebook.
Ślonzok mondry po weekendzie
Ślonzok mondry po weekendzie
Łostatnio mieli my ważno rocznica, ale doszli my ze chopym do wniosku, że zamiast
sproszać gości a potym ich obskakować, to my se pojadymy na weekend do Wisły, kaj my już chyba ze dziesiyńć lot niy byli, bo dycki jeżdżymy we lutym na dwa – trzi dni we okolice Żywca.
Nasza synowo zamówiła nom dwa miejsca bez internet. Mój chop wzion se narty a jo badykostim, bo na reklamie pisało, że majom tam jacuzzi a sauna. Do cyntrum tyż miało być yno piyńć minut drogi, co mie wielce cieszyło, bo jo na nartach niy jeżdża, to zamiarowałach połazić po sklepach, cóż kej na miejscu było zdziebko inaczy, niż my se to przedstawiali.
Te piyńć minut do cyntrum to by trza było lecieć fligrym, bo autym jechało sie aż piytnoście. Za sauna a jaccuzi trza było osobno a słono płacić. Izbetka była malutko jak klotka. Stoło tam łóżko ze ciyniuśkom kołdrom, co my na nia spoczontku myśleli, ze to je deka, ale zima niy było, bo grzoli we cyntralnym, jednako cołki konszt był we tym, że jak sie jedyn kołdrom przikrył, to tyn drugi był goły.
Szranku niy było,
yno zieleźny wiyszok, bezto my łachy we koferku musieli trzimać. We rogu stoła niywielko komoda a na ni mały telewizór, ale i tak na nim nic łoglondać niy szło, bo antyna niy chytała. Był tam jeszcze jedyn stołek bez łoparcio a maluśki nachtiszel, co mioł blat wielkości sznuptychle. Na nim my jedli śniodani a wieczerzo. Mój chop sie mało niy rozpłakoł, jak to wszysko uwidzioł, bo se spomnioł jako my miyszkali łońskigo roku. Izba była szykowno, łaziynka we pojstrzodku, stół a dwa elegancki stołki, a to jeszcze za o wiela myjsze piniondze, ale tym razym byli my we kurorcie a niy we jakijś pipidówce, za to tyż trza płacić!. Z poczontku to my chcieli jechać nazod, ale potym my se padali, że jak my już tu som, to te dwa dni jakoś wytrzimiymy! Na łobiod chodzili my do baru we cyntrum Wisły i o dziwo, jodło było dobre a niy nojdrogsze. Majom tam tyż dobre kołocze, samach jadła, bezto pokwolić moga! Jednako chyba nojlepi smakujom nimieckim penzyjonistom,co czynsto prziyżdżajom do Wisły na wywczasy, bo wiela konsków roztomajtego kołocza kożdy kupowoł..
Niy umicie se ani przedstawić, jak my sie radowali, kej my przijechali nazod do dom!. Mój chopeczek mo swój zesel, kaj rod siodo a sudoku rozwionzuje. Telewizor nom niy mrugo, bezto do sie łoglondać wszyski ulubione seriale a kołdry we łóżku je zatela…Wcale by my o tym niy wiedzieli, że momy sie w doma tak dobrze, jakby my we tyj Wiśle niy byli!
Teroz rozumia, czamu nasza starka Elza dycki wiyszała na ścianie nad stołym garnitura, co jom we sztyry a dwadziestym na ślubny gyszynk łod kuzynki Dolores ze Wielowsi dostała. Było na ni wyszyte troszka koślawym pismym:
Domek ciasny, ale własny.
Grymlino.
Jeśli podobało Ci się opowiadanie “Ślonzok mondry po weekendzie” to zapraszam do czytania innych z cyklu po naszymu
Koniecznie zajrzycie na mój profil na Facebook.
Do tańca, do różańca, yno niy do roboty
Do tańca, do różańca, yno niy do roboty.
We jednyj wsi miyszkoł synek, co już swoji lata mioł, ale niy zamiarowoł sie żynić, boby musioł na baba a dziecka robić, a samymu było mu dobrze!
Mamulka jeś nawarziła, ôprała, a jak ôjciec niy widzioł, to jaki grosz do rynki syneczkowi wcisła. To mioł za co we sobota na muzyce hulać. I możnej dłōgo by tak jeszcze twało. Roz jedyn na tyj muzyce jedna dziołcha sie ś niego wyśmioła. Padała, że s takim „niy masnym, niy słōnym” tańcować niy myśli. Bo ôna szuko chopa, co bydzie do tańca, do rōżańca i do roboty! Ta godka fest synka ubōdła i padoł se, że ji dziepiyro pokoże! Tańcować poradziył, ale do kościoła, to mało chodziył, bezto zamiarowoł sie poprawić.
Na kożde majowe, na kożdziuśki rōżaniec i kożdo niydziela na niyszpory lotoł. Co tam robiył, to je inkszo rzecz, bo zamiast rzykać, to po dziołszyskach ślypioł. Za to dycki ôstatni ze kościoła wyloz i kościelny musioł go wyganiać, jak kościōł zamykoł. Zaroz sie tyż po wsi rozeszło, że tyn istny karlus ôgrōmnie spobożnioł i mamulki go dzieckōm za przikłod pokazowały! Jednako ze robotōm mu już tak leko niy szło, bo ni mioł na nia czasu.
We sobota trza było iś na muzyka,
to sie musioł ôd rana ku taki prziwiliji przirychtować, skuli tego ani wiela w dōma niy zrobiył. Jak ôdzwoniyli we połednie, to Aniōł Pański ze starkōm na głos porzykoł, coby wszyjscy w doma słyszeli jakigo pobożnego karlusa majōm. Zaroz potym ôbiod zjod, troszka przi stole podrzimoł i już bōł wieczōr. Sami widzicie, że na robota czasu ni mioł!
We niydziela nic sie niy robi, to mu żodyn nad gowōm niy brōnczoł.
We pyndzialek dłōgo społ, potym ôbiod zjod a we wieczōr szeł do kościoła. Tak bez cołki tydziyń! Choć mu sie ta istno dziołcha fest widziała, to se ji niy wziōn, bo sie wydała, niż ôn sie roboty nauczōł.
Potym se dłōgo jeszcze we broda pluł, że sie ji doł tak zaprzōngnōnć! Jak se tak w dōma mōndrowoł, to jego tatulek tego niy zdzierżōł, chyciył knebulec, pora razy mu nim przisolił, a ze chałpy go wygnoł. Synek bez pora dni we stodołach u kamratów spowoł, ale jak go biyda fest przicisła, to rozumu nabroł, na klynczkach nazod do chałpy prziszoł a poprawa ôbiecoł!
Grymlino.
Jeśli podobało Ci się opowiadanie “Do tańca, do rōżańca, yno niy do roboty” to zapraszam do czytania innych z cyklu po naszymu
Koniecznie zajrzycie na mój profil na Facebook.
Dobro zupa ze dymbowego liścio – bojka
Dobro zupa ze dymbowego liścio – bojka
Jedyn chop mioł gryfno a robotno cera Zuzka, bezto jom sztyjc karlusom zachwoloł:
-Nasza Zuzka ze bele czego zupa uwarzi i z dymbowego liścio!
-Z bobkowego chopeczku, z bobkowego ! – poprawiała go porzad jego baba Maryjka, ale łon i tak dali godoł swoji.
Te godki słyszała jedna bogoczka, co miała synka do żyniaczki. Rada by była taki niywieście, coby zupy nawarziła ze liścio, co go bez lato je aż zatela ! Sama tego niy poradziła, chociaż na łobiod warziła: pokrziwy, lebiody, pysz a łograbki, bezto dała skozać Zuzce, coby ku ni prziszła! Dziołcha poszła z bekiym ku starce, bo sie tego frechownego a pragliwego babska łogromnie boła. Starka poszeptała ji cosikej do ucha a głośno pedziała tak:
-Niy starej sie dziołcho, jeszcze stego wszyskigo bydzie pożytek! Zrób tak, jak we tyj bojce, co żech ci bez zima bojała, pamiyntosz?
Pocieszono dziołcha poszła prosto ku bogoczce. Baba prziszykowała wielgi garniec a kupa dymbowego liścio, co go jeji dziecka prziniosły prosto ze lasa.
-No a teroz dziołcha pokoż, co poradzisz! – rozkozała.
Zuzka naloła wody do garca, wsuła sól a poczkała aże woda zacznie wreć. Wziyna do rynki wielgo warzecha a rogolka ustrugano ze wiyrszka łoński chojinki. Wciepła jedyn listek a pomiyszała, wciepła drugi listek a dali szkrobie warzechom po spodku garca. Trwało to delszo kwila, a baba sie już niy mogła doczkać.
-Róbżysz t o gibci dziołcha! – poganiała Zuzki.
-Ale to sie niy do gospodyni! To musi mieć swój czas, jak krupy! A mocie tam jaki, to dejcie…zupa bydzie lepszo!
Siedloczka choć wielce niyrada, poszła po krupy do komory.
-Co już je fertik? – pytała sie co chwila, a zaglondała do garca.
-Jeszcze troszyczka zetrwejcie, ale by sie zdało jeszcze konsek masła a zdziebko monki, na ajnbryna!
Baba sie skrziwiła, ale poszła nozod do komory, a jak już była we siyni, Zuzka zawołala jeszcze za niom:
-Dejcie gospodyni jeszcze zbonek mlyka, to już bydzie koniec!
Dziołcha zupy nawarziła tela, że jom bez trzi dni jedli. Wszystkim we chałpie smakowała, choć troszka gorsko była łod tego dymbowego liścio. Bogoczka nijak niy umiała Zuzce prziganić, bo jak ło tej gorszczelinie spomniala, to dziołcha ji odpedziała::
-Wiycie gospodyni, jo te dymbowe liści wyciepna, a reszta łostawia, bo jodła szkoda!
I baba sie musiała śniom zgodzić.
Tak to zupa ze gwoździa ze bojki pomogła dziołsze sie wydać.
Grymlino.
Zapraszam do czytania po naszymu
Koniecznie zajrzyj również na mój profil Facebook
Jak niy przebrać miary przi robiyniu szpasow
Jak niy przebrać miary przi robiyniu szpasow
Nasz tata szpasy mioł rod, a jak gdo na nas prziszoł sie uskargować. Gośno nom godoł, coby my takich gupot niy robili, a po cichu sie śmioł, że mo taki szprytne dziecka, ale niy śmieli my przebrać miary!
Miara jednako kiejś przebrali dwa moje synki. Skuli tego miałach łostuda ze somsiadkom. Prosto ze szkoły poszli do sklepu zoologicznego po karma do kanarka, ale taki karmy jako chcieli niy było. Bezto nic niy kupili. Jak prziszli do dom była u nas somsiadka, to nie chcieli się przed niom pokwolić, że som taki klipy, że ani karmy kupić niy poradzom. Bezto wymyślili gupi wykrynt.
Pedzieli, ze we sklepie tyn chop,
co tam robi, mo pełno klotka „piesków minibakteryjnych” a łone cołko karma do kanarków zeżarły. Gizdy wiedzieli, że jo sie na tym szpasie poznom. Niy myśleli, że somsiadka sie nabiere. Jak jo poszła pojrzeć bez łokno kaj sie bawi moja cera. To synczyska babie wyłożyli, że te pieski som takie małe, że jich praje niy widać, a futer tyż jedzom tani.
Somsiadczyn synek łogromnie chcioł mieć pieska, bezto padała se, że mu takigo kupi na urodziny. Co było potym, to ani godać niy musza! Somsiadka gorszyła sie na nos bez dwa lata, ale potym ji przeszło, a rada tyn szpas spomino.
Grymlino.
Słowniczek:
Uskargować – poskarżyć się,
Łostuda – kłopot, problem,
Szpasy – żarty,
Gizdy – diabły, tu łobuzy.
Zapraszam do czytania po naszymu
Koniecznie zajrzycie też na stronę Facebook
Czerwcowa noc
Elżbieta Maria Grymel
„Czerwcowa noc”
Powoli, po cichutku
Ciemność sączy się
W czerwień zachodu.
Na horyzoncie
Zapalają się lampy miasta,
A tu cisza jak makiem zasiał!
Z wiekowych lip
Spływa woń miodu
I miesza się z chłodną rosą.
Upojny ten eliksir
I szkoda, że go tak mało…
Już żaby zaczynają
Swój galowy koncert:
Kum, kum, rech…Będzie deszcz!
Gdzieś w głębi parku
Pohukuje sowa: Huhu, huhu!
A mnie robi się lżej na duszy,
Choć słowik w starym bzie
Nie śpiewa…
Zapraszam do czytania pozostałych utworów z działu poezja.
Koniecznie zajrzyj też na mój profil Facebook.
Chytej szpiona
Chytej szpiona
We 60 latach z mojim tatulkiym robił chop. Mianowoł Francik Kalarus. Żodyn niy poradzili tego miana porzondnie wypedzieć. Bezto czynsto wołali go Karaluch! Łon sie na to wkurzoł , a wrzeszczoł, że to je tak, jakby mu szwob, a po polsku prusak godali! Kamraci zaroz to podchycili i Karalus łostoł Prusakiem! Za pora lot ludzie już niy pamiyntali, skond sie to wziyno. Nowi robotnicy myśleli se, że łon sie rychtik tak mianuje.
Jedyn roz przijechała do niego familijo ze Rajchu. To był jego ujek ze swojom babom. Francik widzioł ujka łostatni roz we 48-mym, jak łon do Niymiec wyjyżdżoł. Ciotki wcale niy znoł, bo łona Niymka była, we Rajchu sie pożynili. Teroz po tela latach sie do Polski wybrali, coby sie jeszcze ze przocielami spotkać. Ujek telegram wysłoł, ale Francikowi droga przemianowali na jakoś polsko nazwa. To telegram prziszoł nazod. Kej ujek przijechoł do rodzinnego miasta, droga znod, chałpa kaj kejś miyszkoł tyż poznoł, ale tam było zawarte, bo jego krześnioka w doma niy było!
Jednako Francikowo somsiadka ujka poznała,
a padała mu, że nojlepi bydzie, jak pojdzie ku hucie. Francik je w robocie, a jego baba ze dzieckami na byzuch pojechała i niy bydzie i bez pora dni. Kaj je huta ujek wiedzioł i ze dobrej rady skorzystoł! Prziszoł na portiernia a spytoł sie ło swojigo krześnioka. Francik kończył szychta dziepiyro za dwie godziny, bez to tyn chop, co tam siedzioł, padoł ujkowi, coby poszeł jaki sto metrow dali, tam je dziura we płocie, potym trza przelyź yno na drugo strona a tak ze dwaścia metrow dali stoji tyn piec, kaj Francik robi. Styknie yno zawołać!
Ujkowi niy trza było dwa razy godać! Ciotka łostała na drodze, a łon poszoł na huta. Wołoł i wołoł, ale Francik sie niy pokozoł, yno kajś ze krzokow wyskoczyli dwa uzbrojone chopy we czornych uniformach i chycili go pod parze, potym podjechała milicyjo, a zebrali ciotka, co stoła wele płotu! Na komisaryjacie fest ich przepytowali, a godali, że som nimiecki szpiony. Za godzina doszlusowoł do nich borok Francik i wszyscy trzej posiedzieli 48 godzin, aż sie sprawa wyjaśniła. Skuli tego Francikowi mało kanarek niy zdech, bo był tela czasu bez picio.
Grymlino.
Słowniczek:
Familijo – rodzina,
Przociele – krewni,
Byzuch – odwiedziny,
Uniform – mundur
Szpion – szpieg.
Zapraszam do czytania po naszymu
Koniecznie zajrzyj na moją stronę Facebook
