%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
I tak dziołsze zleciało do trzidziestki – Jak gdo na kerego wyrczy, tego mu Pon Bog styrczy!
Jak gdo na kerego wyrczy, tego mu Pon Bog styrczy!
Istoście już te przisłowie słyszeli, a jo wom dzisio powiym skond sie wziyno, bezmała to było tak:
We jednej wsi mieszkali łogromne bogocze. Mieli yny jedna cera, Gustla ji było na miano, po tatulku! Ta dziołcha była niy yno bogato, ale ku tymu jeszcze gryfno a mondro! Moja ciotka Hyjdla dycki godała, że tego je zatela na jednego czowieka, bo potym skuli tego tym istny mo żywot cołki popieprzony! I stom Gustlom richtik to tak było. Łona jedna we wsi paradziła sie we miejskich szatach.
Synczyska sie dycki śni śmioli, żeby ji szło gyńś na zadku posadzić, bo miała pod keckom taki zegłowek, co mu szwoczki ze miasta tiurniura godały! We szkole sie Gustla łogromnie dobrze uczyła. Robiła dwie klasy za rok. Potym jom łojcowie do klosztornych paniyn łoddali, kaj sie dali szkoliła. Nauczyła sie tam warzić roztomańte wymyślate jodła, co we mieście możnej by dobre były. Ale we jeji chałpie sie ich żodyn niy chycił, bo łojciec godoł , co som za fest napaprane. Łon woloł normalne chopski jodło. Bezto musiała se dać stym pokoj!
Chcioł ku ni chodzić Jonek
– synek łod rechtora, ale dziołsze sie niy widzioł, że to niby je za mały, za chudy, glacaty, pogodać ło przociu niy poradzi, a na koniec jeszcze za mało wykształcony, bo yno kowolym był, a rynce mioł czorne łod roboty! A łona by tak chciała panoczka we biołej koszuli, coby mioł bieluśki sztulpy, a rynce, jak niy przimierzajonc farorz abo jaki doktor!
Jak dziołsze było bez dwaścia lot,
łojce chcieli jom koniecznie wydać, ale z tymi broczami, to niy było tak łaps! Łoni wiyncy na tatulkowe piniondze lecieli niż na dziołcha, a Gustel dycki godoł, że za swojego żywota nic żodnymu (ani swoji cerze!) niy zapisze, bo niy myśli na wymowie siedzieć u ziyńcia!
I tak dziołsze zleciało do trzidziestki! Teroz sie i oczy otwarły, że sama łostanie, bezto jak spotkała Jonka we kościele, to rada śnim przegodała, coby sie do nij wiyncy łośmielił. Już i niy wadziło, że gowa mo jak kolano, a na pakra niy wyglondo! Kwoliła go za to, że je fest robotny. A jak i jedna kamratka cosikej spomniała ło czornych, kowolowych rynkach to padała, że kupi mu dobre mydło!
Grymlino. ( Nowiny Wydanie: 2015/06 (3002))
Słowniczek:
Biołe sztulpy – białe mankiety.
Zapraszam do przeczytania innych opowieści z serii po naszymu.
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Chcesz mieć kamrata dobrego… – Dzień Przyjaciela
Dzień Przyjaciela – Chcesz mieć kamrata dobrego…
Jak chcesz mieć kamrata dobrego, niy chodź za czynsto do niego! Tak godo stare przisłowie i to je wielgo mondrość, a na swoji skorze ło tym sie przekonoł ujek Antek, brat łod mojigo starzika.
Ujek cołki lata kamracił ze Ywaldym. Jak sie łoba pożynili, to skamraciły sie tyż jejich baby i wszystek zdało sie być na dobrej drodze. Ale ujek za namowom swoji ślubnej wykludził sie „na huty”, bo tam dostoł lepszo robota. Ywald mu potym porzad wyczytowoł, że go samego na wsi łostawi. Antek kej mog, przijyżdżoł ku Ywaldowi, co sie zaś ciotce fest niy widziało, bo godała, że łoni nic tam dobrego niy robiom, yno piwsko a gorzoła słepiom a dycki yny ujek Ywaldowi stawio! Po jakimś czasie sie wszyjscy dogodali, że bydom sie spotykać cołkimi familijami. Bez latowe feryje i łod tego miejsca sie zaczły same starości!
Ciotka padała, ze jak łona nawiozła miynsa a wusztow do wszystkich, to styknie, bo łona sam przijechała na „erhołlong” a niy łobiod warzić! Ywaldowo baba tyż niy zamiarowała gości łobskakiwać, bo doś miała roboty na gospodarce. Tak koniec końcow jedyn roz prziszły na krziwe pyski! Poszarpały sie jedna na drugo, a delszy czos sie niy nawiydzały. Chocioż chopy po kryjomu kamracili dali.
Jednego roku Ywald
stracił robota we żorski hucie, kaj za furmana robił i łaził s konta w kont po chałpie ale za żodno domowo robota się niy broł. Jego baba poradziła mu wtynczos, coby se poszukoł jaki lepszej roboty „na hutach”. Jedyno deska retonku to był teroz Antek a jego familijo. Ugodali sie, że go przijmnom na pora dni na pomiyszkani aż se jako robota znojdzie, ale kriza była wszyndy a niy szło to tak łaps, jak se myśloł. Jak już siedzioł drugi miesionc, to Antkowa baba zaczła lamyncić, że skuli niego na bankrot podom, bo Ywald gibko prziwyk do miejskigo żywota: poźno stowoł a ło wuszt do kożdego śniodanio sie pytoł, choć ani grosza niy zarobił! Ciotka sie wkurziła i padała mu, że abo podzie do roboty, abo wynocha do dom!
Jak Antek prziszoł ze roboty, to Ywalda już niy było, ale ło nic sie niy pytoł, bo niy chcioł zwady! Na wieś tyż wiyncy niy pojechoł, bo wiedzioł, że je ze kamractwym koniec.
Grymlino. ( Nowiny 2014 r.)
Słowniczek:
Erhołlong – z niem. wypoczynek,
Pomiyszkani – mieszkanie,
Kriza – kryzys,
Pojdom na bankrot – zbankrutują .
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Malarstwo na płótnie Kwiaty – 2010 rok Elżbieta Grymel
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Jako to ze stołym było
Jako to ze stołym było (Nowiny 2010 r.)
Ani by mi niy prziszło zawracać se gowa skond sie taki noczyni wzieno, ale mom takigo młodego somsiada, co tyn rok bydzie matura skłodoł, a łon , jak niy umi czego napisać ze polskigo, to zaroz ku nom przileci a ło wszystek sie pyto moji cery abo mie.. Dycki ji godo, że to isto bydzie pamiyntać, bo niydowno liceum skończyła, a mie, że niby mondrze pisza i jak tu takimu niy pomoc?
Ze dwa dni tymu przilecioł, a padoł, że mo napisać ło stole.
-Tak yno ło stole? – dziwowałach sie. – Nic wiyncy ta wasza rechtorka niy padała? A ty jak byś to widzioł? – pytałach sie.
-Jo bych chcioł napisać skond sie wzion, ale nic mi do gowy niy przichodzi…
-Wiysz, stoły som roztomańte, podziwej się, choćby u nos w doma: momy elegancki stół a sześć stołków we jadalni, kochtisz we kuchyni, a jamnik wele telewizora…
-No to je dzisio, ale jo bych tak chcioł historycznie…Dejmy na to, łod blank starej Grecyji abo łod starego Rzimu…
-Co ty synek chcesz, jak łoni takigo noczynio ni mieli! – padałach, a dałach se pozor, co zaś tym gizd wykombunuje..
-Ale skuli czego? Jak myślicie? – wypolił nasz młody somsiod.
Samach musiała kwila pomyśleć, coby mu jakich gupot niy nagodać.
-Jo se myśla, ze to je skuli tego, że tam we tych krajach je ciepło – padałach – bezto se możesz siednońć na ziym, a jodło se postawić wele siebie, a jak ci sie zmierznie, możesz se wele misek legnońć, kapito?
-Ale noczyni taki je! – synek niy doł se przegodać..- Skońść sie wziońć musiało…
Jako to ze stołym było
-Ruszył byś gowom, to bydzie prawie na łopy! Kaj było zima, ludzie siodali na kamiyniu abo na pnioczku to znaczy, że stołek już mieli, a potym jak im im gorkie jodło na szłapety spadło, to na to prziszli, żeby se trza było jaki stół zrychtować!.
-Jakie to je proste! – synek sie prasnoł rynkom we czoło a polecioł do dom.
Jak żech dzisio rano szła ze łosiedlowego sklepu słysza, ze kieryś woło za mnom.
– Pani somsiadko, szejść, żech dostoł ze zadanio, wielki dziynki! Wiycie, niy chciołech łostudy robić a padołech, że to wymyślił taki jedyn ruski uczony Pietruszkin!
Tak to jo łostała ruskim uczonym, a synek nojwiynkszym we klasie szprymokiym!
Grymlino.
Słowniczek:
Noczyni – mebel, meble,
Kochtisz – stól kuchenny,
Na łopy – na odwrót,
Szprymok – mądrala.
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Gołymbiorze – gołymbie
Gołymbiorze – gołymbie
Mój somsiod Konder Kukla łogromnie przoł pultom. Gołymbnik mioł nojpiykniyjszy we łokolicy! Nad warzkuchniom, kaj piyrwej mioł swoja ajncla starzik Łomozik, łojciec łod jego baby. Terozki urzyndowały gołymbie, a śnimi Konder a potym tyż jego baba Hyjdla, yny jejich synek Jorguś ło pultach niy chcioł ani słyszeć! Wszystek łod tego czasu, jak mu tatulkowy pupilek ,tym srokocz, łobsroł kamratka ze klasy. Łona potym wszystkim dzieckom godała, że jak idom do Jorgusia to by se mieli wziońć parysole abo rygenmantle!
Somsiady jak to somsiady: jedni Kondrowi zowiścili, że mu te ptoki tak przoły, aż mu na gowie a na rynkach siodały a drudzy sie we czoło klupali. Godali, ze tyn chop mo ptoka!
Roz za czos jechoł Kukla do roboty do Niymiec, czasym bez lato niy było go w doma i ze trzi – sztyry tydnie. Jak w tyn czos przipadły flugi, to był cołki chory. Porzad dzwonił do swoji baby a dowoł ji insztrukcyje, co a jak mo robić!
Jak mu kiejś dwa gołymbie niy prziszły,
to niy zdzierżył, ciepnoł robota a piyrszym cugiym przijechoł do dom, a te gizdy yno na to chyba czekały, bo jak Konder zawarł furtka to jedyn po drugim wleciały do gołymbnika. A łon sie yno łośmioł, a padoł, że te ptoki przed nim reszpekt majom!
Jedyn roz Konder puścił swoji pulty na flugi aż do Belgije. Ni mogł ani uwierzić, że te ptoki tak sie poradzom uwinońć. Radowoł sie łogromnie, że jego gołomb bydzie na piyrszym miejscu. Gibko ściongnoł mu tyn guminowy ring ze szłapki a kozoł Jorgusiowi, coby go zawiozł do zygara. Synek łopoloł sie prawie na placu, gibko wyskoczył na koło a gumin wsadził do gymby, bo we badkach ni mioł kapsy. Kole Materowej chałpy jakiś cudzy pies mu przelecioł bez droga.
Jorguś zabrymzowoł, a zaroz potym wywalił sie do rantu a przi tym społknoł tyn guminowy ring, co miał iść do zygara. Chocioż był fest potrzaskany, polecioł gibko ku mamulce, bo łojcowi boł sie pokozywać na łoczy. Kukle mało hercszlag niy trefił! Chycił flacha ze rycynom a cołki kieluszek wloł synkowi do gymby. Za kwilka Jorgusia zaczło morzić a po połgodzinie Konder mioł nazod swój guminowy ring a som go zawiozł do zygara łodbić. Jednako za długo to wszystek trwało, bo mu piyrsze miejsce sprzed nosa uciykło! Za to borok Jorguś podł łofiarom łojcowego zamiłowanio, bo jeszcze bez cołki tydzień mioł sraczka.
Grymlino (Nowiny 2010r)
We Rybniku na torgu bijom
We Rybniku na torgu bijom
Zeszli sie kiejś u jednego gospodorza chopy na wiesiady. Chopy, jak to chopy zaczyni fulać ło roztomańtych rzeczach.
-Dejcie se pozór chopy – padoł jedyn – a niy chodźcie we strzoda na torg do Rybnika, bo tam ludzi za wszysko bijom!
-Ale cóż tyż to padosz, Wicynt? – dziwowoł sie drugi.
-Jo wiym co godom! Jo żech tam był zeszło strzoda a orżli mi szandary za to, żech wiyncy usrać niy mógł! Tak żech sie zawzion, że wiyncy tam niy póda! –padoł Wicynt a dźwignoł koszula. – Teroz widzicie, jak mie sprali na modro!
-To sie wierzić niy chce! – padoł na to Jonek łod fojta, co do szkoły do Rybnika chodził.
-Ty srala, jak chcesz, to wiyrz, a jak niy to niy! – rozgorszył sie Wicynt.
-A dyć niy suchejcie go a padejcie, jako to było! – łodezwali sie wszyjscy łoroz.
-Poszoł żech rano na torg do Rybnika, bo mi baba suszyła gowa ło grabie…
-Niy mógł żeś se to lepi som zrobić, to byś dzisio niy był modry?! – przerwoł kmotrowi Francik.
-Niy skocz mi do godki, bo niy byda godoł – wkurził sie Wicynt. No, to było tak: Grabi na torgu niy było, chocio żech łobeszoł cołki rynek. Chcioł żech sie już brać ku chałpie, kiej mi sie zachciało srać, a tu żodnego krzoczka, ani chocioż żyta, yno ludziska a chałpy elegancki na łokoło. Co tu poczońć, mie tam już mało po nogach niy leciało! Jak człowieka w zadku ściśnie, to hnet na jaki pomyślunek przidzie! Przipomniało mi sie, że mom we kapsie tytka łod śniodanio. Skoczyłech do nojbliższej siyni a za chwila żech wylozł ze pełnom torbkom. To już diosi chyba chcieli, żeby to była siyń łod tego masorza, co żech mu dycki za modu śpiywoł:
We Rybniku na rynku
We Rybniku na rynku
wele szlapiczkorza,
Jechoł chop na świni,
wołoł dejcie noża….
Znocie to, pra? Nejści mioł złość na mie za te śpiywani, bo tera ledwie żech wylozł, chycił mie za rynka, a zaczon na cołki torg wrzeszczeć, żech je złodziyj, bo mu sie straciło funt mielonego na karminadle. Przilecieli dwa szandary, łapsli moja tytka, choć jo jim niy chcioł dać, bo tam przeca były moji gówna, ale łoni mi jom w końcu wydrzili a oberszandara wciepł to na woga, coż kiej tego sranio było yno pół funta! Wziyni mie na bok a rzić sprali na modro, bo żech niy umioł pedzieć, kaj mom te drugi pół funta.
Posiedzioł żech we hereście do rana, ale w końcu mie puścili. Tela żech zyskoł, żech prziszoł ło torbka, bo jom tym masorz zebroł, a tego, co mi wloli, już żodyn sy mie niy syjmnie!
Grymlino.
S ł o w n i c z e k:
Szandara– żandarm,
Tytka – torebka np. papierowa,
Karminadle – kotlety mielone,
Prziść o coś – stracić, zgubić.
29
Miynso ze czornego boczonia
Miynso ze czornego boczonia
To było we tych czasach, kej we Baranowicach zaczon robić za fesztra starzik łod mojigo tatulka. Von Duranty radzi sproszali gości a potym pora razy we roku robili gony.
Tyn roz, to ani niy był po tymu czas, bo leśne ptoki siedziały już na jajcach a niy miało by sie ich szterować! Jednako graf doł sie namowić takimu jednymu ważnymu byamtowi i gon wyrychtowoł. Ludzie stanyli wczas rano a poszli za fesztrami głymboko do Baranioka. Tam sie zastawili na jednej niwie, troszka postrzylali i jak yno zeszło słońce, chcieli sie brać nazod do zomku, bo głod ich pomału chytoł, ale panoczek graf łobiecoł im jeszcze gon na kaczki na stawie, co był poblisku, ale wiela ich niy natłukli, bo kaczki lotały jak pofyrtane i ciynżko było kero trefić, za to jakiś strzelec, co mioł łoko ze knefla, zabił czornego boczonia, co siedzioł na jajcach.
Tych ptokow
dycki mało sie widziało, bo łone miały gniozda yno we lesie na wysokich stromach, co rosły przi wodzie. Tyn borok tyż spod ze wielgi sosny, panoczkowi grafowi prawie na gowa. Bezto łebonie ze dwora, co szli we nagonce, chichrali sie po krzokach, że keryś chcioł grafa tyn boczoniym zabić, yno niy trefił! Potym wszyjscy przeszli na niwa, kaj przodzi stoli. Pokładli zabito zwierzina na trowa, bo trza było łodtrombić koniec gonu. Dziecka przismyczyli tyż tego zabitego boczonia, ale starszy feszter fronknoł nim we krzoki. Jak grafowe goście poszli śniodać, łebonie wyciongli ptoka, a debatowali, co śnim zrobić, bo przeca tela miynsa sie ni mogło zmarnować!
-Łoszkubiyny go a uwarzymy jak moja mamulka kura! – padoł Francik, co jego łojciec stawow wachowoł.
Coby sie niy dzielić miynsym, po cichu polecieli po wiynkszy gorczek nabrali wody ze rzyki a potym pod lasym zapolili fojera. Za kwila woda była wrzawo, ale coś zaczło łogromniście śmierdzieć!
-To nic synki – padoł Francik. – Moja mamulka godo, że jak sie łobiod warzi, to ze poczontku trocha go czuć, ale dziepiyro ku końcowi piyknie wo… Niy synki, niy strzimia!
I jak sto koni pognoł do krzow a reszta się rozpyrskła.
Tak to bajtle miynsa ze czornego boczonia niy pojedli a jeszcze lasa o mało co, niy wypolili!
Grymlino. (Nowiny 2014 r.)
SŁOWNICZEK :
Feszter – leśnik,
Boczoń – bocian,
Graf – hrabia,
Niwa – łąka. pole, polana.
Gon – polowanie.
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Hajnuś i jego kryminalno zagadka
Hajnuś i jego Kryminalno zagadka
Nasz somsiod Hajnuś, co miyszkoł za nami tak ze trzista metrów we polu, łogromnie rod łogłondoł te kryminalne tyjatry „Kobra”. Jego baba Wefka strasznie sie śniego śmioła, jak godoł, że łon by tyż tak poradził, jak te inszpektory we telewizorze.
Jednyn roz stanoł Hajnuś ze łożka lewom nogom, bezto tyn dziyń zaczon sie pechowo. Wszystek było cołkiym inaczy niż se myśloł! Na rano niy było mylzupy, bo Wefka jechała do ciotki do Ksionżynic, bo bezmała ciotka choro fest była, a chciała Wefki widzieć jeszcze przed śmierciom, coby ji poronczyć, co ze pogrzebym. Potym przed połedniym przijechoł Józik Zmelka, Hajnusiow kierownik ze roboty, a padoł mu, że mo prziść na drugo zmiana miasto na noc, bo Francikowi Korbelowi urodziło sie dziesionte dziecko i je tak nażgany, że do roboty niy przidzie. Hajnuś łogromnie niy rod był tyj drugi zmianie, bo praje we tyn dziyń leciała „Kobra”, a teroz to łon ani konska niy łoboczy, bo bydzie harowoł we robocie, ale mus to mus!
Hanjuś i jego przigoda
Było już po jedynostej jak szoł nazod do dom. Światła na głownej drodze niy świyciły, bo ich gasili skuli łoszczyndności, a miesonczka tyż na niebie niy było, bezto jak wlozł do pola, zrobiło mu sie markotno. Wele była staro zegrodka, a Hajnuś słyszoł, że tam gdoś cichuśko godo, ale za kwila uznoł, że sie mu zdało. Gibnoł sie trocha a ani wiela pod nogi niy patrzoł, łoroz na pojstrzodku miedze dojrzoł cos biołego, schylił sie a sam leżom dwie gołe babski nogi!
-Gdo mi sam tyż trupa przismyczył? – dziwowoł sie na głos .
-Jak sam som nogi ,to reszta musi być we tym łowsie – medytowoł – szkoda, że ni mom taszy lampy…- a schylił sie jeszcze niżyj, żeby cosikej dojrzeć.
-Co se życzycie panoczku?! – odezwoł sie jakiś młody chopski głos a ze łowsa wyjrzały dwie gowy.
-Dziynki Bogu, żyjecie, kamiyń mi ze serca spodł! – łodpedzioł Hajnuś a szoł swojom drogom.
Nigdo by sie ło tyj przigodzie niy dowiedzioł, bo chop łod gańby trzimoł jynzyk za zymbami, ale za jakiś czos Wefka chciala zrobić uciecha Hajnusiowi, a kupiła dwa bilety do kina na nojnowszy polski kryminał. Jednako łon padoł, ze niy pódzie, a żeby sie baba niy gorszyła na niego, pedzioł ji, co go wtynczos spotkało.
Grymlino.
Druk Nowiny – Wydanie: 2009/39 (2723)
Słowniczek:
miesionczek – księżyc,
pojstrzodek – środek,
gibnońć się – przyspieszyć,
przismyczyć – przyciągnąć.
Noc świętojańska – Kwiat paproci.
Noc świętojańska – Kwiat paproci.
Nagle Szczepanek ze zdziwieniem zauważył, że wcale nie śpi w swoim łóżeczku, tylko stoi na środku wielkiej polany! Z lewej strony dorośli prawie chłopcy przygotowywali wielki stos ze suchych gałęzi. Po prawej – jedne dziewczyny plotły wianki z kwiatów, a inne śpiewały i tańczyły wśród traw! Malec brodził w wysokiej, mokrej trawie i chodził od jednej grupy do drugiej, ale nikt nie zwracał na niego uwagi!
-Czyżby mnie nie widzieli? – zastanawiał się chłopczyk. – Zaraz, zaraz, przecież babcia Nesia mówiła coś o tym, że kwiat paproci może sprawić, że jest się niewidzialnym …
-A, kwiat paproci, całkiem zapomniałem, pójdę go poszukać! – i pospiesznie, bez lęku zagłębił się w pobliski las.
Gdzieś daleko pohukiwała sowa,
ale Szczepanek raźno kroczył do przodu, byłe prędzej dotrzeć do miejsca, gdzie rosną paprocie! Nagle coś nieprzyjemnego, oślizłego musnęło jego policzek! Chłopiec zachwiał się i runął jak długi, topiąc buzię w poduszce ze mchu. Kiedy się podniósł, ze zdziwienia aż przetarł oczy! Znajdował się nad brzegiem wielkiego stawu! Nagle na granatowym, bezksiężycowym niebie pojawiła się błyskawica! Szczepanek skulił się, bo bardzo bał się burzy, ale w tym samym momencie usłyszał cudowną muzykę i na środku stawu z wody wynurzyła się niewielka wyspa, porośnięta pięknymi brzozami o lśniących liściach. To wszystko, co działo się potem, Szczepanek pamięta doskonale do dziś:
Spośród malowniczych drzew na wysepce wytrysnął w górę słup światła. Kręcił się wokół własnej osi, sypał iskrami, mieniąc się przy tym wszystkimi kolorami tęczy i wznosił się coraz wyżej, tak że po chwili znacznie przewyższał otaczające go brzózki. Mgła, która jeszcze chwilę wcześniej spowijała nadbrzeżną łąkę, teraz gdzieś znikła i Szczepanek zobaczył biały most łączący brzeg stawu z wyspą.
-Byle prędzej do kwiatu, bo zgaśnie… – pomyślał i szybko wbiegł na mostek, który chwiał się i uginał pod jego małymi stópkami. W tej samej chwili przypomniał sobie, że babcia Nesia wspomniała o tym, że do kwiatu paproci trzeba podchodzić tyłem i trzymać w ręce lustro! Skąd wziąć lustro… lustro… lustro…
Słowa odbijały się echem w jego maleńkiej główce i coraz trudniej było mu się skupić i …
Rano Szczepanek obudził się we własnym łóżeczku, ale miał mokrą głowę i wilgotną piżamkę.
/ jest to fragment opowiadania o przygodzie małego chłopca o imieniu Szczepanek, któremu udało się zobaczyć kwiat paproci/
Jeśli spodobało Ci się to opowiadanie. Zapraszam do przeczytania innych z tej kategorii.
%20no-repeat%20center%20center;-webkit-background-size:cover;-moz-background-size:cover;-o-background-size:cover;background-size:%20cover;)
Dron na zegrodce
Dron na zegrodce
Wczora potkałach starka Kucharsko, co ji już je bez łoziymdziesiont. Łogromnie sie uradowała jak mie yno uwidziała, chytła mie pod paża , a łodkludziła na bok!
-Dobrze, żech cie dziołcho widza – padała – możnej mi co mondrego poradzisz!
-Co też sie wom stało starko? – dziwowałach sie trocha tyj tajymnicy..
-Ty se przedstow dziołcho, jo widziała tego drona! – starce aże sie łoczy zaświyciły. – Łon lotoł nad naszymi świytojonkami tam a nazod!
-Jako to je, że sie starko na tym znocie, bo jo tako maszyna widziała yno we telewizorze…
-Wiysz, to wszystek pokozoł mi tyn moj prawnuczek Wojtuś! Za to, że jo śnim we te gry ciupała, bezto wiym, jak tako maszyna wyglondo!
-Ło toście som starko fest do przodku! – robiłach se troszka szpasy.- Jo yno wiym, że te maszyny poradzom ludzi szpiegować! Na drugi roz to dzwońcie na policyjo!
-A ty myślisz dziołcho, że co jo zrobiła? – łodpedziała – Tam jakiś mody panoczek bez kwilka słuchoł, co mom do powiedziynio, ale potym mu sie isto zdało, że coś bałamonca, bo na mie ryknoł, cobych nojprzod wyczyrstwiała, a potym dziepiyro na policyjo dzwoniła! Padoł jeszcze, że łon mi pomoc wiyncy niy niy umi! Wiysz dziołcho, mie aże sztopło: niby taki panoczek władza, a taki gupi! A dzisio zaś tyn dron był na zegrodce, a lotoł ze szczwierć godziny, a potym sie kajś wytracił! No i co jo mom robić? Wiysz co, jakbyś ty na ta policyjo zadzwoniła, bo ty sie lepszy wygodosz, co?
Niy chciałach starce łodkozać
Niy chciałach starce łodkozać, ale ło czym jo miała godać ze tym policjantym, jak jo nic niy widziała? Nojprzod musiałach sie sama przeświodczyć!. Ledwie my wlazły na plac a już sie dało słyszeć taki brzynczyni i tym dron tam był, a lotoł tam a nazod nad rajom starczynych świytojonkow!
Już żech chciała dzwonić na policyjo, ale patrol som sie znod, bo ze drugi strony płotu łopolała sie na słoneczku modo rechtorka ze naszego gimnazjum! To łona zadzwoniła, że keryś jom tak tym dronym napasztuje! Policjanty zaroz dron zaaresztowali, a zaczło sie dochodzyni.
Łokozało sie, że to starczyn prawnuczek ze kamratami tego drona wyrychtowoł, a potym go wyprobowywoł ! Podziwejcie sie, jaki teraz dziecka som mondre, a wrazidlate kaj niy trza!
Grymlino. (Nowiny 2016r)
Słowniczek:
łodkludzić – odprowadzić,
szpasy – żarty,
łodkozać – odmówić,
rechtorka – nauczycielka,
świyntojonki – porzeczki,
wrazidlaty – ciekawski,
zegrodka – ogródek.
