E. M. Grymel
Ło naszyj godce
A to wszystek było tak:
Moji starziki mieli staro zegrodka,
Kaj na gorce rosła szumno płonka.
Ludzie przi płocie radzi przistowali,
Bo sie wielce tej płonczce dziwowali,
Co ze strony jednej
Płonki miała czerwione,
A ze drugij – gruszki miodowki
Porzad jeszcze zielone!
Śliwki jeszcze nasz starziczek
Chciał zaszczypić na ni,
Jednako to sie mu niy udało,
Bo to z resztom niy sztimowało!
Ze tom naszom godkom,
Bez lot setki być musiało
Jako z łod starzika płonkom!
Chocioż sztam ślonski je nasz
Som tam tyż słowa cudze kajjaki,
Co jako te gruszki zielone
Same ku ni przirosły niyproszone,
A wszystki som niy łod parady
I tak na nasze przekryncone,
Że skond sie wziyny
Rozeznać niy dosz rady!
Były tyż słowa taki
Jako śliwki starzikowe,
Co sie na ni niy zaszczypiły,
Bo sie ku tej naszej ślonski godce
Wcale niy godziły.
– – –
Jeśli spodobał Ci się wiersz “Ło naszyj godce”- zapraszam do czytania mojej poezji
Koniecznie zajrzyj też na mój profil na Facebook
