Walyntynki – po naszymu
Dycki sie godało, że świynty Walynty je patronym łod zarazy, a teroz po tela latach dowiedzieli my sie, że sprzijo tyż zakochanym!
Tyż po prowdzie młodzi tych patronow łod miłości a małżynstwa troszka mieli, ale teroz już to małokiery pamiynto. Matki kozowały dziołchom rzykać do śwyntego Jopa (Hioba) ło dobrego chopa. Jak kiero dziołcha ni miała wiana a skuli tego ni mogła sie wydać, to niosła swoji prośby do świyntego Mikołaja!
Starzikowo siostra Aniela była już starom frelom. Za młodu po służbach „na hutach” chodziła, jednako wiela niy naszporowała, bezto na wydoj ni miała widokow, ale ji pomogło rzykani do świyntego Mikołaja.
Jedyn roz znodła we Katowicach na drodze miyszek piniyndzy, a piyrsze, co ji prziszło do gowy, że se ich weźnie a skowo, bo jak gdo traci telki piniyndze, to musi ich mieć zatela, ale potym se pomyślała, że to możnej jaki biydok se naszporowoł, a łona by mu ich ukradła. Na miyszku były cechy ze jakigoś sklepu, jak sie im dobrze przijrzała, to sie kapła, kaj taki sklep je a tam poszła. Wlazła do pojstrzodka a niy wiedziała, jak zaczońć godka, bezto chodziła a łoglondała, aż kupcowo straciła ciyrpliwość i spytała sie, eli co chce?
Już Aniela miała gymba łotworzić, kiej do sklepu wlecioł starszy panoczek a wrzasknoł łod dźwiyrzi:
-Babeczko, łokradli mie, straciłech cołki nasze piniondze! – a rozpłakoł sie.
Co to była za rodość, jak Aniela tyn miyszek łoddała! Właściciele to byli dobrzi ludzie a dziołcha wynagrodzili a jeszcze ji żynioka znodli!
Nasz ujek Stanik dycko błoznowoł,
że mieć cera, to ni ma interes, bo coby jom kiery wzion, musisz do ni jeszcze dopłacić! A mie kiejś padoł, że na dziołchy som trzi dzwonki. Jak jeszcze ni mo dwaścia lot, to dzwoni tak: tyn niy – tyn niy, potym: tyn by – tyn by, a na koniec jak ji trzidzyści klupnie to: belekiery – belekiery, belekiery- belekiery…
Teroz czasy sie troszka zmiyniły, młodzi długo sie uczom a bezto sie tyż poźni żyniom!
Musza wom tyż pedzieć, jak jedyn roz żech była we Świnoujściu na wyczasach, a dałach pozor, że ludzie sie łoglondajom za jakomś porom, co szła tak ze dziesiyńć metrow przedy mnom. Te dwa siwiuśkie gołombki szły pomaluśku a trzimały sie za ronczki, jak żech ich zagodała, padali mi, że prawie dzisio majom szejśćdziesiont lot po ślubie!
Taki miłości mało sie widzi, ale prawie taki Wszystkim życza!
Walyntynki – po naszymu: Grymlino.
Zapraszam do czytania innych opowiadań po naszymu.
