Wiosenne smuteczki – E. M. Grymel
Wiosenne smuteczki O, kwiaty – inwalidy, Zerwane rączką Mej wnusi. Tyle w was miłości Tulipany niesprawne Na łodyżka zbyt krótkich, By dotrwać jutra! Tyle w was radości Bezpłatkie prawie żonkile Stojące w wazie Na brzegu stołu! Tyle w was siły… I tylko… Życia zbyt...
Co żyje wele nos?
Co żyje wele nos? Niby to, co momy wele siebie żywego, to wszystek znomy, ale eli je to prowda? Jak żech była bajtlym, toch sie psow łogromnie boła, bo starsi mie porzad warowali, że mie mogom ługryźć, bezto jak sie kery psiok, choćby i maluśki, na Kościołku pokozoł,...
