Opowiadanie krisbałm

W opowiadaniu tym wracam do wspomnień o świątecznej choince. Opowiadam też o  wszystkich ozdobach, które na niej wisiały, a także o małym pożarze, w którym brało udział nasze świąteczne drzewko.

Zaintrygowałam Was? Zapraszam więc do lektury – autorka.

Krisbałm

Hań downi we tym grudniu dziecka mieli aż dwie przileżitości dostać jaki paskudy.
Po Wiliji, kiej dziecka mogli zjejś wszystki maszkiety, co na krisbałm nawiyszali a troszka tego było: jabłka, lizoki, pierniki, bombony a u nikerych bogatszych mieli tyż marcypanowe chlebiczki. Jak moja starka była bajtlym, to łu nich sie krisbałmu niy stawiało, yno łojciec prziniosł gałońź ze płonki abo trześnie powiesił pod gipsdekom, a potym na ni dziecka wiyszały te wszystki słodki dobroty!

Za mojich młodych czasow, to my na krisbałm już chojinka godali. U nos dycki był świyrczek. U naszych somsiadow za ścianom – sośniczka, a te „panoczki”, co na wiyrchu nad nami miyszkali, dycki kupowali jodła łod grolow ze Wisły. Do strojynio mieli my ze trzi kartony roztomańtych glaskuglow a trocha łozdobow. Łozdoby my sami zrobili ze papioru a słomy, a prawie skuli tego roz nom sie chojinka chyciła, bo sie do gałonzkow przipinało małe świyczki, we takich blaszanych żabkach.

W tynczos jeszcze ło lampkach chojinkowych nigdo niy słyszoł! Dziynki naszymu tatulkowi nikomu się nic niy stało. Łopolone gałonzki łobrocili my do ściany. Jak ksiondz prziszoł ku nom na kolynda, to ani sie niy kapnoł, ze my dziyń pryndzy mieli w doma fojera.