Dzi­sio je Wielgi Pion­tek

• Facebook
• Pinterest
• Twitter
• Gmail
• Drukuj

Dzi­sio je Wielgi Pion­tek

Tak ze sto piyn­dzie­siont lot nazod ślon­ski grofy, co mieli wielgi fol­warki, prziszli na to, że noj­lepi mieć pole a las we jed­nym kon­sku, a niy tu troszka, kitka tam a jesz­cze wszy­stek poprze­dzie­lane chop­skimi polami. Bezto zaczli łod sca­la­nio lasów a wyru­go­wali śnich wszystki małe wio­ski a kolo­nije. Gospo­do­rze dosto­wali w zamian rola we pań­ski wsi, a musieli co naj­ry­chlij prze­klu­dzić. W jed­nej leśnej wsi, co sie mia­no­wała Krze, łostały yno dwie gospo­darki. Jedne łod sta­rej Piyń­kule, co niy chciała nikaj iść na sta­rość, a we dru­gim miysz­koł kowol Jachi­mek ze fami­li­jom.

Te Krze to była tako stra­cono wieś, bo bez zima ciynżko było tam doje­chać. Bezto farorz przi­cho­dził na kolynda roz na pora lot, ale Ci, co tam miysz­kali sta­rali sie dycki iść przed Wiel­ka­nocom na spo­wiydź, a potym na rezu­rek­cyjo, coby ich ze wiary niy wypi­sali!

Jak śniyg troszka roz­ta­joł do Krzow kożdy rok przi­jyż­dżoł świn­korz, bo starka Piyń­kula cho­wała pro­sioki na sprze­doj. Łod niego sie dycki dowie­działa za wiela dni bydzie Wiel­ka­noc, bo kalyn­do­rza ni miała.

Jak już było tak daleko, wybrała sie na spo­wiydź. Przi­szła ze samego rana, wyspo­wia­dała sie i czeko na komu­nijo, a tu nic! Przi­szło połed­nie, ludzi we kościele połno, ale farorz dalij niy komu­ni­kuje! Padała se: zetr­wia jesz­cze tro­cha, a że baba była łogrom­nie ciyr­pliwo, zerzy­kała kaj­jaki modli­twy, co znała i ani sie niy obej­rzała, jak na kościel­nej wieży pizło piyńć. To już był noj­wyż­szy czos, coby faro­rza szu­kać, bo chciała jesz­cze przed nocom zońść do dom, a drogi miała dość kon­sek!

Wla­zła do zakry­styje a spy­tała sie:
-Ksiyn­żoszku, a kiedy bydom łoni komu­ni­ko­wać?
-Roz­to­miło babeczko – farorz na to – Musiało sie wom cosi­kej pomiy­szać, bo dzi­sio je Wielgi Pion­tek, Pon Jezus umrził, bezto dzi­sio niy komu­ni­ku­jymy…

Piyń­kula sko­czyła jak łopa­rzono:
-Wybo­czom faro­rzyczku, wybo­czom, dej Panie Boże Pon Jezu­sowi wieczne łod­po­czy­wa­nie! Wybo­czom łoni, my tam we tych Krzach nic niy wiymy!

Grym­lino

Słow­ni­czek:

grofy – hra­bio­wie, tu wła­ści­ciele ziem­scy,
prze­klu­dzić się – prze­pro­wa­dzi,
świn­korz – han­dlarz sprze­da­jący pro­sięta,
zetr­wać – wytrzy­mać, być cier­pli­wym,
Farorz – ksiądz pro­boszcz.

/Druk Nowiny 2011 r./