Docyńcie nos a nasza godka

Jo już dobrych pora lot pisza po naszymu i wiela ludzi ło tym wiy. Jak sie zbliżo wiosna a śniom konkursy gwary, to mom kupa kontmanow, cobych im jaki monologi abo scynki napisała. Downi jak mie kery pytoł, toch tam dycki co naszkryflała, niych tam dziecka majom a naszyj godki sie uczom. Teroz to czasym mom na to nerwy!

Ludzie łodmowy niy przijmujom, bo padajom: co to, dyckiś nom pisała, a teroz ni możesz? Som tyż taki ważne paniczki, co im sie już nawet zadzwonić niy chce, yny na łostani driker przisyłajom młodsze kamratki po fachu. Cobych im jako scynka naszkryflała, bo mie to leko idzie! Porzad nikerym sie zdo, że słowo pisane po ślonsku niy podlygo prawom autorskim, bo to je yno tako se godka!

Jak mie czasym na taki konkurs zaproszom. To ani słowym żodyn niy spomni, gdo jako scynka napisoł! Miała bych stego trocha uciechy, jak mi już żodyn za moja robota niy płaci! Jedyn roz pani przewodniczonco jury padała dzieckom, że je fajnie, że im rechtory umiom taki piykne scynki a monologi napisać.

Yno, że nos, autorow

było wtynczos dwóch (jo a jedyn chop) a ani jedyn snos we tym fachu niy robił, ale żodyn tyj godki niy naprostowoł! Mierzi mie to, że som jeszcze porzad tacy ludzie, co radzi skorzystajom, ale podziynkować niy poradzom, a przeca idzie inaczy!

Kożdy rok cosikej napisza do bajtli ze szkoły, co wele ni miyszkom. Dziecka mie znajom, dycki pozdrowiom, a pytajom ło teksty, bo rade grajom. Szkoła zaproszo mie na roztomańte uroczystości a roz za rok dostana dyplom ze podziynkowaniym, co na nim stoji: dla przyjaciela szkoły! Niby nic ważnego, ale na sercu cieplij sie robi!

Łońskigo roku byłach na warsztatach literackich. Tam moja kamratka godała, że krom opowiadań po polsku, rada tyż po naszymu pisza. Panoczek krytyk, co to wiodł, zaroz skrziwił sie, jakby łoctu popił a padoł: rozumiem, że to jest tylko kwestia akcentu!

A jo miała chyńć rypnońć dźwiyrzami, ynoch niy chciała łostudy robić! Bo gdo jak gdo, ale łon miołby tyla wiedzieć, że trza uszanować godka, co w ni sie zachowało nojwiyncy staropolskich słow, a docynić ludzi, co probujom cosikej zrobić, coby ślad po ni niy zaginoł.

Grymlino.

Zapraszam do czytania po naszymu

Koniecznie zajrzycie na mój profil na Facebook.

Słowniczek:

Kontman – klient,
Łostuda – nieprzyjemność,
Chyńć rypnońć dźwiyrzami – chęć trzasnąć drzwiami.

 

Pin It on Pinterest

Share This

Udostępnij!!!

ten post swoim znajomym!