O trzech Zmarzłych a szczwortej Zośce

• Facebook
• Pinterest
• Twitter
• Gmail
• Drukuj

O trzech Zmarzłych a szczwortej Zośce

Hań downi to sie ludzie tych „zmarzłych”, co im tyż zimne łogrodniki godajom, boli, bo chocioż we maju przipadajom, czynsto-gynsto zimom straszom. Jak se roz moja starka flance na zegrodce poczontkiym maja wysadziła, to ji wszystki klapły bez tych „zmarzłych”, bo prziszły przimrozki.

Godało sie tyż, że ludzie, co sie we tym czasie porodzili, som taki same jako jejich patrony, zimne, spokojne, bele co ich niy ruszo, ale tyż ponoć inszym mało przajom. Niy dej Boże takigo chopa! Za nimi idzie zaroz zimno Zośka, ale łona to co inszego, ta to sie wkurzić poradzi, że hej! Wiym to po naszyj ciotce Zofiji! Dali ji tak na miano, bo se go prziniosła, jak sie narodziła na tym świat piytnostego moja. Nasza starka godali, że sie Zofija niy rada uczyła. Zamiast do szkoły iść, wolała lygać na polu we lipinie, bezto mało by na śmierć niy usnyła, jakby jom tatulek niy znodł. Wiela chibów potym zebrała, to jedym Ponbóczek wiy, ale była twardo, ani niy mionkła!

Zofijo była nojgryfniyjszo ze wszyskich cerów łod starzików Poloczków. Gibko sie wydała. Wziyna se Zefka Zmarzłego ze Kolonije. Mieli piyńciu synków i aże trzej sie urodzili we „zmarzłych”, po jedno to dobrze, bo pół familije miało urodziny w kupie, ale po drugi, to jakby kożdy chcioł fajrować podle raji, to by im tego zeszło cołki tydziyń! Ale tamte czasy to niy były na fajrowani, była biyda a ludzie byli radzi, że kolejny rok przeżyli.

Czas mijoł, dziecka rosły!

Nojlepi ze wszyskich Zmarzłych wyszeł Bonik. Robił na banie za maszynioka, na ciotczynym polu wystawił se chałpa a doczekoł sie dziecek: dwóch synków.i dziołchy. Józefa za młodu na grubie zabiło. Boluś a Stanik do dzisio som „starymi kawalerami”, bo nigdy niy potkali taki dziołchy, coby siostra miała, a łoni sie niy chcieli żynić łosobno! Jedynie Serwacy łostoł panoczkiym, tak, jako ciotka pragnyła. Je inżyniyrym a jeździ po zagranicznych budowach, ale tak „spanioł”, że ni mo ani czasu sie do dom pokozać. Mo już taki charakter, a wszystko bezto, że sie we „zmarzłych” narodził!

 Grymlino.

(Nowiny 2009 r.)

Słowniczek:

lipina – łubin,
naj­gryf­niej­szo – naj­pięk­niej­sza,
bana – kolej,
chałpa – dom, dom rodzinny.