Jak kobyle zachciywało sie łoctu.

• Facebook
• Pinterest
• Twitter
• Gmail
• Drukuj

Jak kobyle zachciywało sie łoctu.

Jak żech była bajtlym, roz za czos napiyrałach sie czegosikej, co tego niy było warte, wtynczos moja starka mi godała, że mi sie zachciywo tego jak kobyle łoctu, a pochwała to niy była!

We jednej wsi miyszkoł ubogi chop. Chcioł se kupić konia, yno że ni umioł na niego uzbiyrać piniyndzy, ale roz mu sie poszczyńściło! Szoł na torg do miasta, a tu na drodze leży jakiś bojtel! Były tam złote piniondze. Jak tak rozważowoł, co mo z tym zrobić, nadjechoł inkszy chop na koniu a spytoł sie go, eli kaj miyszka ze piniondzami niy widzioł. No to mu biydok bojtlik łoddoł!

Tyn bogaty chop to był koński handlyrz, bezto biydok pedzioł mu o swojim nojwynkszym pragniyniu. Tyn istny doł tymu ubogimu konia za darmo, ale ta kobyła była staro, maluśko i fest chudo. Biydok jednako kobyłce przoł a porzad ji snosił świyże siano, łowies a majs. Już za miesionc ludzie ji niy poznowali, tako wizgerno była jak mody źrobek. Kożde rano szła orać na pole, a roz za czos jechała tyż na torg.

Piyrwej to cudze konie sie śni śmioły, a teroz niy poradziły uwierzić swojim łoczom, a łona niy poradziła sie nakwolić przed nimi swojigo panoczka! Tako jedna staro kobyła łod zowiści padała i tak:

–Jak tyn chop tak ci przaje, to ci do wszystek, co bydziesz chciała!
–Ale wszystek mom! – łodpedziała staro kobyła.
–Łoctu chciyj, łoctu! – radziła fałszywo perszerona.
–Łoctu, łoctu… – powtorzała se bez cołko droga kobyłka, bo niy wiedziała, co to znaczy.

W doma udała, że je choro.

A gospodorz wele ni skokoł, coby łozdrowiała. W końcu te udowani sie ji zmierzło, a chciała sprawa gibko skończyć, ale jakby teroz tak nogle łozdrowiała, to by sie chop kapnoł, a śmignoł ji biczym po zadku!

Wtynczos przipomniały sie ji godki łod fałszywej kamratki:
–Wyzdrowiała bych, jakbych łoctu dostała! – padała chopu a przewrociła ślypiami.
–Czamuś sie pryndzy niy łodezwała, już byś downo zdrowo była!

Skoczył chop do dom a za kwila naloł poł flaszki łoctu do kobyligo pyska.
Kobyłom targło, wystrzeliła prosto za stodoła, a tam jom wziyno ze dwoch końcow! We wieczor skruszono przilazła do dom.

–Widza, że tyn lyk dobry był! – uradowoł sie chop. – Mosz sam jeszcze!
–Niy, jo już niy chca….żałuja, żech tej perszerony posłuchała…jo yno udowała, bezto lyjcie mie teroz wiela wlezie! – żałowała klacz, a spuściła łeb.

–Toś ty tako je! – znerwowoł sie chop.
–Ale mosz znać moji dobre serce, bić cie niy byda, boś sie sama pokorała!
A jo do dzisio pamiyntom co mi starka wtynczos łopedziała!

Grymlino

Słowniczek:
bojtlik – woreczek z tkaniny, także portfel i woreczek na pieniądze (trzos) noszony u pasa.
miyszek – mały miech (worek) wykonany z grubszej tkaniny.
przoć – kochać, lubić, darzyć sympatią
majs –kukurydza
zowiść – zawiść, zazdrość.