Gromnica
Dycki drugigo lutego świynciło sie gromniczki. Podwiela nasza świyczka wyglondała jako-tako, to my jom i pora razy świyncili. Jak śni łostoł yny konsek, to trza jom było spolić, bo to była rzecz poświyncono!
Gromnica we kożdej chałpie musiała być. Rozświyciło sie jom dycki przi śmierci, coby duszyczka lekcy trefiła na tyn drugi świat, abo jak prziszła wielgo burza ze pieronami.
Jedna tako pamiyntom: to był pojstrzodek lipnia! Starczyły dwie minuty a niebo było czorne jak we nocy, blyskało sie a grzmiało, jakby kery we bymbyn walił. Nasze kury tak sie wylynkały, że niy poradziły trefić na grzynda, yno po placu furgały. Mamulka pozawiyrała łokna, rozświyciła gromniczka a zaczli my rzykać. Nojprzod „Pod twoja łobrona…” a potym rożaniec i tak szło bez godzina! Jak sie rozwidniło, to my z bracikiym sie radowali, że nikomu sie nic niy stało!
Mamulka jednako była markotno, bo było już piyńć po połedniu a tatulka jeszcze ze roboty niy było, ale za to jak prziszoł, to my sie nasłuchali, jak po drodze na autobus strom sie przewalił a jednego tatowego kamrata trza było łodwiyźć do lazaretu. Po wsiach dachy na chałpach posrywało! To samo sie stało u naszego somsiada, na te szczyńsci niy było u nich żodnego w doma.
Moja kuzynka Kasia miała ze gromniczkom cołkiym inszo przigoda. Było ji możnej ze trzinoście, kiej przijechała ku nom ciotka Frida ze Rajchu a prziwiozła czopka ze zilberfuksa, ale tako maluśko, że pasowała yno na Kasie. We Matki Boski Gromnicznej było fest zima a dziołcha se jom łoblykła do kościoła. Jak zapolali świyczki do świyncynio, łoroz coś zaczło śmierdzieć, jakby kery włosy polił, a zaroz potym boroczki Kasie mamulka zaczła prać po gowie, bo sie ji czopka chyciła! Długo sie tymi fuksami dziołcha niy radowała…
Grymlino.
Słowniczek:
lekcy – lżej,
z pieronami – z piorunami,
pojstrzodek lipnia – środek lipca,
blyskać się – błyskać (błyskawica) , także błyszczeć,
bymbyn – bęben,
rzykać – modlić się,
strom – drzewo,
lazaret – szpital,
chałpa – dom,
czopka ze zilberfuksa – czapka z futra srebrnego lisa,
fuksy – futro (lub czapka) z futra lisa.
Opowiadanie po raz pierwszy opublikowano w Nowiny Tygodnik regionalny w 2010 roku
