Mikołoj (Mikołaj)
Opowieść Mikołoj, to moje wspomnienia z dzieciństwa dotyczące takiego wydarzenia, jak wizyta w naszym domu św. Mikołaja. Kiedyś odwiedził nas Mikołaj, który mógł być kobietą. Działo się to w czasach, kiedy dzieci nie słyszały jeszcze o Pani Mikołajowej spod bieguna północnego, więc było to zastanawiające!
Piyrszo we świyntego Mikołaja, ale w tynczos tyż szmary łod diobłow, abo miyszek ze wonglym a łoszkrabinami szło dostać, jak sie łojcow niy słuchało! Jo sie dycki boła, że mie diobły spierom a byłach rada jak ich ze Mikołojym niy było, a jak już prziszły, to żech sie chowała za starczyne kiecki, bo żech wiedziała, że nasza stareczka mi przaje, a mie im niy do!
Roz jedyn ze Mikołojem,
co mioł na gymbie tako straszno larwa, że aż pleca ciyrpły, prziszoł gryfny anioł ze koszykiym, ale mioł liche podarunki, bo Mikołoj przed robotom wlozł do baru, a miech tam łostawił. Jak już był pod naszom chałpom, to sie kapnoł a szoł tam nazod, bo to niy było daleko, ale miyszka już niy było!
My ze bracikiym długo we Mikołaja wierzili. Kamraci ze placu sie snas śmioli. Tyn nasz dycki był taki, co wyglondoł na prawego. Jedyn roz nom podpodł! Wtynczos był jakiś myjszy, trocha hrubszy. Mantel mioł taki, jak deka na łożka u naszej starki a jeszcze spiynty babskom broszom. Jak nom kozoł rzykać, to sie łokozało, że głos tyż mioł jakiś dziwny bardzi jak babski. Nojgorsze, że mioł załośniczki łod naszyj somsiadki, tego to my już niy poradzili strzimać, a zaczli my sie śmioć, Mikołoj sie na nos wkurził, bezto my nic wtynczos niy dostali.
Grymlino.
Jeśli podobało Ci się opowiadanie “Ślonzok mondry po weekendzie” to zapraszam do czytania innych z cyklu po naszymu
Koniecznie zajrzycie na mój profil na Facebook.
