Kiedy w lutym mróz dokuczy, ludzie najchętniej siedzieliby w domowym zaciszu i wygrzewali się przy piecu lub w ciepłej kąpieli. Kiedyś nie było to jednak takie oczywiste. Przeczytajcie poniższą opowiastkę, żeby się o tym przekonać.
„Ło pańskich wszołach” (legendy dawne)
Wybrała się starka ze wnuczkom kartofli nakopać na polu.
-Starko, padejcie czamu na tym sam krzoczek, co sam rośnie we kartoflach ludzie godajom „pańskie wszoły”?
-Wiysz dziołcho, piyrwej noród sie tak niy mył, jako dzisio, bo tyż i po prowdzie ni mieli kaj, tych łaziynek niy było! Bez lato to było pół biydy, bo się ludzie łumyli choćby i we rzyce, abo na klepisku we stodole postawili grotek i tak sie kompali, ale bez zima, jak jeszcze po woda było daleko, to yny rynczyska a ciferblaty łoblizali, jako te koty, to tyż niy dziwota, że jich te chroboczyska żarły! To były te chopskie wszoły, ale dejma na to, taki panoczek jak nasz panic, abo nasz baron, co sie dziesiyńć razy do dnia myli, a jeszcze roz tela razy parfinym sie loli, coby woniali, to tych chopskich wszołów niy znali, no to Ponbóczek pomyśloł po sprawiedliwości, że chocioż jak na pole prziszli sie podziwać, to sie jim na te wełniane galoty ze tego krzoczka tych wszołów nachytało i potym tyż sie musieli iskać. Niy wiym czy sami, czy jim tam służonce pomogali, ale to ci padom, że tym razym to było po sprawiedliwości!
Elżbieta Grymel
Zapraszam do czytania innych opowieści po naszymu
Słowniczek:
Pańskie wszoły – roślina uczep trójlistkowy,
Norod – tu: w znaczeniu : ludzie,
Grotek – drewniane naczynie na wodę,
Ciferblat – tarcza zegara, tu: twarz,
Panic – zarządca,
Galoty – spodnie.
