Iść na pońć

• Facebook
• Pinterest
• Twitter
• Gmail
• Drukuj

Fotografie pochodzą z zbioru NAC

Iść na pońć

Chocioż roz za czos trza było iść na jako pońć, coby se jaki łaski wyprosić abo żałować za swoji grzychy. Kożdy patrzoł, coby to niy było za daleko, bo szło sie piechty, a nikerzi ślubowali, że ani na fura niy siednom, jak by gdoś chcioł ich przibrać. Ludzie łod Gliwic czynsto szli do Anabergu (Góra św. Anny), ze” hutów” abo ze „robót” jak insi godali, deptali do Piekor, czasym do Czynstochowy, a nasi ludzie dycki sie dziwali na połednie a jeszcze poczontkiym zeszłego wieku chodzili na Kopeczek wele Ołomuńca. To było bez sto kilometrów, a droga tam a nazod nikedy trwała i ze dwa tydnie. Smowiali sie po dwóch-trzech ludzi a szli. Nocowali dycki po stodołach u dobrych ludzi, co radzi pontników przijmowali.

Jedyn roz na pońć wybrała sie młodo baba ze somsiedni wsi. Ofiarowała sie iść na Kopeczek, jak jeji chop przidzie nazod ze wojny. Dziecka porynczyła chopeczkowi a swoji mamulce, wziena flaszka z wodom a chleba do chustki a szła sama ku Golasowicom, kaj jeja starka miała przocieli Gołombków. Tam jom przenocowali a hnet wczas rano puściła sie we dalszo droga. Uszła yno konsek, jak zaczło padać a potym loć jak ze konewki, bezto postoła delszy czos pod stromym, ale jak już yno sipiało, wciepła se kiecka na gowa, po jedno bezto, coby niy zmokła a po drugi, coby se kiecki niy uszlomprała, bo ni miała drugich na przebleczyni a tak poszła dali. Tak po połgodzinie posłyszała, ze jedzie fura. Droga wiodła prawie bez las, bezto sie trocha wylynkla, ale uciekać niy było kaj, no to udowała, że sie nic niy stało a ani sie niy łoglondała.

Furmon zrownoł sie śniom a zawołoł:

-Jakoż to babeczko idziecie!
-Jako panoczku widzicie, ofiarowałach sie na Kopeczek, to ida! –odpedziała wartko a ani sie na chopa niy podziwała.
-Jo widza dobrze paniczko, ale wyście sie isto ze zadku niy widzieli, wszystki spodniczki mocie na łebie, a półrzitki a nogi marasym łochlastane, to bydom mieć ludziska we nojbliższej wsi uciecha!
Dycki sie godało, że z kożdej drogi człowiek nazod przichodzi mondrzyjszy i to je prowda!

Ta babeczka ze somsiedni wsi tyż zmondrzała. Jak yno prziszła nazod do dom zaroz se kupiła we Żorach pora metrów płótna a uszyła aże siedym por spodnich galotków, coby wiyncy gołom dupom niy świycić!
Grymlino.

Słowniczek:

strom – drzewo,
kiecka – spódnica,
uszlomprać – ochlapać,
połrzitki – pośladki,
maras – błoto.

Jeśli podoba Ci się ten wpis zapraszam do przeczytania innych z serii po naszymu.