E. M. Grymel

Starczyno zegrodka

 

Dzisio już sie  takich zegrodkow

Niy widuje wcale!

Starczynych rynkow,

To były zasługi,

Że tam kwiotki roztomańte

Rosły bujnie

Jedyn przi drugim.

Wele fortki

Pod samym płotym

Świyciły się słoneczniki

Proste i wysoki

Jak mode wojoki,

Przi nich się kwolił

Przed laty

Kosmos szczympiaty,

A biołe powoje

 Społu s efojym

Lauba aż

Pod som dach

 Łoblykały…

Na zegrodki pojstrzodku

Grzondka była wielko

Drobniyjszych kwiotkow,

A na ni siyrotki,

Astry i szlajery,

Wele nich floksy,

Szwarne dziywki,

Tuste kurki

I muszkatki czerwione

Aż sztyry!

We skrzinkach na stojoku

Wiela zortow pokrziwkow

A szałwi miłych łoku.

I ruzyndli rzondek cały,

Co dobre były,

Jak uszy bolały!

Zaś w  rogu

Wele studzionki

Gryfne stoły malwy 

Roztolicznej barwy.

Pod nimi ziele kajjaki:

Fynsiel, miynta i kamelki!

Na lewo –

Lyskowy łorzech wielki,

Potym płonki

Śliwki a gruszki!

Nad przikopom

Świyntojonkow pora krzokow,

Wele nich rabarber

Jak baty,

Dalij rzondki rowne

Cebule, marekwie a czosku

I kożdej jarziny po troszku…

Tak było przed laty!

A teroz?

Tej szumnej zegrodki 

Downo już ni ma,

Ale porzad sie zielyni

We mojich spomniyniach!

———

Wyróżnienie w Ogólnopolskim Konkursie Literackim im. Jana Pocka 2012r. (Lublin).

Jeśli spodobał Ci się ten wiersz – zapraszam do czytania mojej poezji

Koniecznie zajrzyj też na mój profil na Facebook